บทที่ 110: ถึงแม้ว่าแกจะดี... แต่ฉันก็ยังเลือกท่านผู้กำกับ!

ท่านผู้กองโจวคืนนี้ไม่ได้กลับไปที่คอนโดซันไชน์... แต่กลับอยู่เวรที่สถานีตำรวจอย่างขยันขันแข็ง หลังจากวางสายจากหลี่รั่วหยุนแล้ว... เขาก็นอนอยู่บนเตียงในห้องทำงานอย่างไม่มีความง่วงเลยแม้แต่น้อย... จุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง... แล้วก็จมอยู่ในความคิด

การจับกุมเซี่ยปิ่งอี้ได้... ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญ... แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่าชัยชนะที่เด็ดขาด... ต่อไปสิ่งที่เขาจะต้องเผชิญ... ก็คือการโต้กลับอย่างบ้าคลั่งและไม่เลือกวิธีการของตระกูลเซี่ย

การฆ่าคนปิดปาก... การทำลายหลักฐาน... วิธีการเหล่านี้อันที่จริงก็อยู่ในความคาดหมายของเขา... แต่การจะป้องกันอย่างมีประสิทธิภาพได้อย่างไร... กลับเป็นปัญหาที่รับมือได้ยากอย่างยิ่ง คำโบราณว่าไว้ดี... ‘ป้องกันพันครั้งหมื่นครั้ง... ก็ยากจะป้องกันเกลือเป็นหนอน’ ในเมื่อเย่หรูได้วางแผนการเช่นนี้แล้ว... ก็พิสูจน์ได้ว่านางย่อมต้องมีความมั่นใจในระดับหนึ่ง... ที่จะสามารถบรรลุเป้าหมายได้ผ่านการติดสินบนคนภายในของสถานีตำรวจและสถานกักกัน

ฟังดูอาจจะน่าเหลือเชื่อ... แต่ขอเพียงแค่คิดว่านี่คือเมืองหยางเฉิงในปี 2005... เรื่องอย่างการขโมยของในสถานีตำรวจ, การวางเพลิง, การที่นักโทษในสถานกักกันหลบหนี... หรือแม้แต่มีคนตาย... ก็ล้วนแต่เป็นเรื่องพื้นๆ ที่เกิดขึ้นได้เสมอ หากต้องการจะทำลายแผนการของเย่หรู... วิธีที่ดีที่สุดก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการจัดหาลูกน้องที่ไว้ใจได้... เข้าไปดูแลสถานที่สำคัญสองแห่งนี้โดยตรง... รับผิดชอบการเฝ้าระวังเป็นพิเศษ

แต่ท่านผู้กองโจวเข้ารับตำแหน่งได้ไม่ถึงเดือน... สิ่งที่ขาดไปก็คือคนสนิทที่เพียงพอ! นับไปนับมา... คนที่เขาสามารถไว้วางใจได้อย่างสมบูรณ์... ก็มีเพียงเหราอวี๋, หลี่หลินเซิน, ซ่าวหมิงเป่า, ไช่เสี่ยวโป และเฉินจ้งไม่กี่คน... ส่วนจ้าวซินก็อยู่ในช่วงดูงาน... และความภักดีของคนอื่นๆ... จะผ่านเกณฑ์หรือไม่ก็ยังยากที่จะบอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในที่ลับ... ตำรวจบางคนที่มือไม้ไม่ค่อยจะสะอาดอยู่แล้ว... หรือมีจิตใจอ่อนแอ... มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะทนต่อการข่มขู่และผลประโยชน์ล่อใจไม่ไหว