บทที่ 115: ความทะเยอทะยานของภริยาท่านเลขาธิการ

แย่แล้ว! เจี่ยนซูเยว่หน้าแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว ยื่นมือไปปิดริมฝีปากแดงของตัวเองโดยสัญชาตญาณ... ทว่าปฏิกิริยาเช่นนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือการสารภาพโดยไม่ต้องเค้น เพราะฉะนั้น... ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด... ประโยคเดียวก็ทำให้ทั้งสองคนไม่มีที่ให้หลบซ่อน

การที่ถูกว่าที่แม่ยายจับได้ว่ากำลังเอาเปรียบลูกสาวของท่าน... เรื่องแบบนี้เปลี่ยนเป็นใครก็ต้องรู้สึกอับอาย แน่นอนว่าโจวอี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น

เขาลุกขึ้นยืน... พูดด้วยสีหน้าเก้อๆ “สวัสดีครับคุณน้า!”

โหมว่ย่าหลานพยักหน้ายิ้ม... ท่าทีนี้เมื่อเทียบกับงานเลี้ยงวันเกิดเมื่อสองเดือนก่อนแล้ว... ดีขึ้นมากจริงๆ ช่วยไม่ได้... คนเราสุดท้ายก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริง และความจริงก็คือ... ผักกาดขาวน้อยของบ้านเธอได้หมายตาชายหนุ่มตรงหน้านี้ไว้แล้ว... และทางฝั่งสามีล่ะ... ไม่เพียงแต่จะไม่คัดค้าน... ยังมีทีท่าว่าจะช่วยกระพือไฟอีกด้วย

อันที่จริงลองคิดดูดีๆ... เด็กหนุ่มโจวอี้คนนี้ก็ถือว่าไม่เลว... จะหน้าตาก็มีหน้าตา... จะความสูงก็มีความสูง... จะความสามารถก็มีความสามารถ! คนเราพอคิดเปิดใจได้แล้ว... ไม่เรียกร้องให้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติขนาดนั้น... ก็จะพบในทันทีว่า... เรื่องที่เดิมทีเคยยอมรับไม่ได้... อันที่จริงแล้วกลับเป็นทางเลือกที่ดีไม่น้อยเลยทีเดียว