บทที่ 153: สายตาพิฆาตจากระบบการเมืองและกฎหมายแห่งมณฑลเหลียวตง

เจียงฮุ่ยเจินหน้าเหวอไปเลย ถ้าจำไม่ผิด... นี่เป็นการพบกันครั้งแรกของเธอกับอีกฝ่ายไม่ใช่เหรอ? ถ้าจำไม่ผิด... เธอกับอีกฝ่ายไม่มีความแค้นต่อกันทั้งในอดีตและปัจจุบันไม่ใช่เหรอ! ถ้าจำไม่ผิด... เธอไม่ใช่ลูกน้องของอีกฝ่ายไม่ใช่เหรอ? เพราะฉะนั้น... การด่าเสียหมาแบบนี้มันเรื่องอะไรกัน?

“ท่านผู้กำกับโจวคะ... ฉันหวังว่าคุณจะใจเย็นๆ... ผลลัพธ์แบบนี้... ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราอยากจะเห็น!” ยอดนักสืบสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ... ข่มความโกรธแล้วพูด เพราะยังไงซะก็เป็นเพราะเธอพิจารณาไม่รอบคอบจนทำให้ปฏิบัติการล้มเหลว... และยังพลอยทำให้ลูกน้องของอีกฝ่ายบาดเจ็บ... จากจุดนี้... เธอก็ค่อนข้างผิดอยู่

แต่ว่า... เจียงฮุ่ยเจินไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองผิด... เพราะเรื่องบางเรื่อง... คุณต้องลงมือทำ... ถึงจะรู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่! ปฏิบัติการในวันนี้... ก็ห่างจากความสำเร็จเพียงแค่ก้าวเดียว ความล้มเหลวครั้งเดียวไม่สำคัญ... ครั้งหน้าเรียนรู้บทเรียนก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ? ทว่า... ท่านผู้กองโจวกลับใช้ท่าทีที่เด็ดเดี่ยวบอกเธอว่า... ไม่มีครั้งหน้าแล้ว

“ผมจะพูดอีกครั้ง... พาคนของคุณไป... เถียนเจียเหวินพวกเราจะช่วยเอง... แต่พวกเราไม่ต้องการเพื่อนร่วมทีมที่เป็นตัวถ่วง!” ประโยคที่ไม่เกรงใจนี้... ทำให้ใบหน้าของเจียงฮุ่ยเจินทนอับอายไม่ได้อีกต่อไป

“ท่านผู้กำกับโจวคะ... กรุณาพูดจาสุภาพหน่อยค่ะ!” เจียงฮุ่ยเจินพูดอย่างเดือดดาล เธอเป็นถึงผู้ถือธงแดง... เคยออกรายการของสถานีโทรทัศน์กลาง... หากว่ากันด้วยชื่อเสียง... ว่ากันด้วยรัศมีเกียรติยศ... เธอไม่เพียงแต่จะไม่ด้อยไปกว่าโจวอี้... ถึงขนาดที่ว่าอาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ... หากว่ากันด้วยระดับตำแหน่ง... ทั้งสองคนก็ระดับเดียวกัน... เพราะฉะนั้นโจวอี้มีสิทธิ์อะไรมาทำหน้าบึ้งใส่เธอ?