บทที่ 192: คนที่ข้ายืมมาด้วยความสามารถของตัวเอง... ทำไมจะต้องคืนด้วย?

ท่านเลขาธิการเว่ยตัดสายของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงสาธารณะโดยไม่มีความรู้สึกผิดในใจเลยแม้แต่น้อย... ในใจคิดว่า ข้าก็แค่จะอวดแกหน่อย... ไม่คิดว่าแกจะกล้าเสนอคำขอที่ไร้มารยาทขนาดนี้! ยังจะยืมครึ่งปีอีก? ข้าเพิ่งจะยืมโจวอี้มาจากเจี่ยนว่านเหยียนได้แค่ปีเดียว... เฒ่าเซียวอย่างแกอ้าปากก็จะกินหัวคิวไปครึ่งหนึ่ง... จะมีเรื่องที่ถูกขนาดนั้นได้ยังไง! ใช่แล้ว... ท่านเลขาธิการเว่ยเป็นคนที่มองโลกตามความเป็นจริงขนาดนี้... ตอนนี้เขาได้เลือกที่จะลืมไปแล้วว่า... ตอนแรกเป็นเซียวเซี่ยงเฉียนที่แนะนำโจวอี้ให้เขา!

คิดอยู่ครู่หนึ่ง... ท่านเลขาธิการเว่ยก็รู้สึกว่าควรจะแสดงความขอบคุณต่อเจี่ยนว่านเหยียนสักหน่อย ดังนั้นจึงได้โทรหาท่านเลขาธิการเจี่ยนอีกสายหนึ่ง “ฮ่าๆ... ว่านเหยียน! มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกแกเป็นคนแรก... คดีฆาตกรรมหมู่ในหอพักโรงเรียนมัธยมอันดับหกที่เมืองฉางเทียนของเรา... คลี่คลายได้แล้ว! เสี่ยวโจวเก่งจริงๆ! ว่านเหยียน... พูดจากใจจริงนะ... ฉันน่ะนับถือสายตาในการเลือกลูกเขยของแกจริงๆ!”

มุมปากของท่านเลขาธิการเจี่ยนก็เริ่มยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง... ช่วยไม่ได้... คำพูดของสหายเจี้ยนเสียนครั้งนี้มันเกาถูกที่คันของเขาจริงๆ ตอนนี้ถ้าใครจะมาชมว่าลูกสาวของเขาเก่งอย่างนั้นอย่างนี้... เขาสามารถทำเป็นไม่รู้ร้อนได้ แต่ถ้าหากชมว่าลูกเขยของเขาเก่งอย่างนั้นอย่างนี้... และยังพ่วงชมว่าสายตาของเขาดีอีก... เขาผู้เป็นพ่อตาคนนี้ถ้าไม่พูดตามสักสองสามประโยคก็เป็นไปไม่ได้แล้ว!

“หลักๆ ก็คือความสามารถของโจวอี้มันวางอยู่ตรงนั้น... คดีธรรมดาทั่วไปเดิมทีทำอะไรเขาไม่ได้! ตอนนี้เขาเป็นทหารของแก... การทำคดีคลี่คลายคดีก็เป็นหน้าที่ในความรับผิดชอบของเขา... เพราะฉะนั้นไม่ต้องเกรงใจ... ขอเพียงแค่สหายซือฉีคิดว่า... หลังจากหนึ่งปีผ่านไปแล้วคืนคนกลับมาก็พอแล้ว!” เจี่ยนว่านเหยียนเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะล้อเล่น

“ฮ่าๆ... ค่อยว่ากัน... ค่อยว่ากัน...” เว่ยซือฉีหัวเราะแหะๆ... แล้วก็วางสายไป เจี่ยนว่านเหยียนถือโทรศัพท์อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ไอ้เว่ย ‘เจี้ยนเสียน’ นี่... คงจะไม่ได้คิดจะเล่นมุกเล่าปี่ขอยืมเกงจิ๋วหรอกนะ? และอีกด้านหนึ่ง... ท่านเลขาธิการเว่ยก็จิบชาอย่างสบายอารมณ์... ในใจคิดว่า คนที่ข้ายืมมาด้วยความสามารถของตัวเอง... ทำไมจะต้องคืนด้วย?