บทที่ 207: บางที... นี่อาจจะเป็นโชคชะตาของฉัน!

หวังไห่ตงกับเฉียนเฟยจ้องมองคนทั้งสองที่กำลังจะเปิดศึกกันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย ตกลงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้จ้าวหย่งปินที่ปกติแล้วสุขุมลุ่มลึกขนาดนี้ต้องเสียอาการและเปลี่ยนสีหน้ากลางคัน?

สายตาของเวินหว่านจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของโจวอี้ ในใจคิดว่าการที่สามารถทำให้จ้าวหย่งปินกระโดดโลดเต้นเหมือนถูกเหยียบหางได้นั้น จะต้องเป็นเพราะลูกน้องที่มีความสามารถของเธอคนนี้ ไปทำอะไรที่คาดไม่ถึงและไม่ทันตั้งตัวมาอีกแน่ๆ ส่วนท่านรองนายกเทศมนตรีเซี่ยที่นั่งดูอยู่ข้างๆ อย่างเย็นชา ก็คาดเดาได้เลือนรางว่า คืนนี้จ้าวหย่งปินเก้าในสิบส่วนต้องมาเพื่อข่มขู่และหาเรื่อง แต่คาดไม่ถึงเลยว่าจะถูกโจวอี้ตบหน้ากลับไปอย่างไม่เกรงใจ เขาก็ค่อนข้างสงสัยเหมือนกันว่า ‘ตบหน้า’ ครั้งนี้ ตกลงแล้วตบไปที่ไหน

สำหรับจ้าวชิวสุ่ย ภายนอกดูเหมือนจะยืนอยู่ข้างพ่อของเธอและมองโจวอี้อย่างโกรธเคือง แต่สีหน้าที่เผยออกมาในดวงตา กลับไม่มีความโกรธเลยแม้แต่น้อย

“ท่านประธานจ้าวครับ ตกลงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?” หวังไห่ตงเอ่ยปากถาม

“เขา... จับลูกชายของฉันไปอีกแล้ว!” จ้าวหย่งปินได้สติกลับมาบ้างแล้ว ชี้ไปที่โจวอี้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคียดแค้น