บทที่ 213: เป็นคน... ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นโจวอี้ขนาดนั้น!

โจวอี้เข้าใจบทบาทและตำแหน่งของตัวเองที่มาเยือนฉางเทียน มณฑลเจียงหนานเป็นอย่างดี นั่นก็คือการเป็นหน่วยดับเพลิงที่มีคุณภาพ ใช่แล้ว... เขามาที่นี่เพื่อคลี่คลายคดีโดยเฉพาะ... ภายใต้เงื่อนไขที่จะต้องนำตัวฆาตกรมาลงโทษตามกฎหมาย... ก็ถือโอกาสสะสมทุนทางการเมืองให้ตัวเองไปด้วย

คดีฆาตกรรมหมู่ในหอพัก 730 คลี่คลายได้อย่างราบรื่น... เขาก็ดีใจมาก คดีวางเพลิงครั้งใหญ่ 83 มีคนคิดจะมาขัดขวาง... เขาก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง พอเขาไม่พอใจ... เขาก็ไม่อยากจะให้คนอื่นพอใจ

ความยุติธรรม, มโนธรรม, ศีลธรรม... สิ่งเหล่านี้แน่นอนว่าเป็นแรงผลักดันในการกระทำของเขา... แต่พูดอย่างไม่เสแสร้งเลยว่า... ความกล้าที่แท้จริงที่เขากล้าที่จะเปิดฉากยิงกลางที่ประชุมคณะกรรมการประจำ... ก็คือการที่เขามีพ่อตาที่ดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑล ดังนั้นเขาจะไม่ยกย่องตัวเองว่ากล้าหาญไม่เกรงกลัวเพียงใด... นั่นเป็นเพราะเขายังมีทางเลือก—ที่นี่ไม่ต้อนรับข้า... ย่อมมีที่ที่ต้อนรับข้า

หวังไห่ตงเสียใจจนอยากจะตบหน้าตัวเอง... เพราะคนที่เอ่ยปากให้โจวอี้แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรกไม่ใช่ใครอื่น... ก็คือตัวเขาเอง นี่มันคือการขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ—กรรมตามสนอง

ทั้งห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบที่น่ากระอักกระอ่วน จนกระทั่งรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองฉางไป่หลี่กระแอมเบาๆ... แล้วพูดอย่างไม่ประนีไม่ประนอม “ดูท่าทางแล้ว... สหายโจวอี้คงจะมีความเห็นต่อผลการสืบสวนคดีวางเพลิง... รอให้ประชุมเสร็จคุณก็ไปรายงานให้สหายไห่ตงก่อนก็ได้นี่” ความหมายของฉางไป่หลี่ชัดเจนมาก... นี่ไม่ใช่วาระการประชุมของคณะกรรมการประจำในวันนี้... เธอมีความคิดอะไร... ก็ไปสื่อสารกับผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเธอก่อน