บทที่ 226: หากมิใช่เพราะโชคชะตาคอยคุ้มครอง... แกก็คงจะสิ้นไปนานแล้ว

เจี่ยนว่านหงกับเหยาจิ้งฟางมองชายหนุ่มที่แม้จะกำลังก้มหน้าเล่นหมากรุก... แต่ร่างก็ยังคงตั้งตรงดั่งต้นสน... ในใจก็อดไม่ได้ที่จะยอมรับว่า... แม้อายุจะไล่เลี่ยกัน... แต่ลูกของตัวเองกับเขานั้นเทียบกันไม่ได้จริงๆ อ้าปากก็พูดได้... ถามแผนการก็ตอบได้... เจอเรื่องก็ทำได้! แทบจะสมบูรณ์แบบสามร้อยหกสิบองศาไร้จุดบอด อยากจะหาข้อติก็ยังยาก! พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ช่างเลือกลูกเขยได้ดีจริงๆ!

โหมว่ย่าหลานรู้สึกได้ถึงมุมปากของตัวเองที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างควบคุมไม่อยู่... ต้องรีบปรับสีหน้า... แต่ในใจก็ยังคงควบคุมความรู้สึกภาคภูมิใจไว้ไม่อยู่... ถึงแม้ว่าบ้านของนางจะไม่มีลูกชาย... แต่ว่า... นางมีลูกเขยที่ดีที่ไม่มีใครเทียบได้! ลูกเขยก็เหมือนลูกชายครึ่งคน... และลูกชายครึ่งคนนี้... ก็ยอดเยี่ยมกว่าเหวินเจ๋อ ลูกชายบ้านน้องสามีหลายเท่าตัว และนี่ก็เป็นการตัดสินในระดับมากว่าในอนาคตใครจะเป็นผู้สืบทอดทรัพยากรทางการเมืองอันมหาศาลของตระกูลเจี่ยน

เจี่ยนอวี้หัวสังเกตเห็นสีหน้าที่ภาคภูมิใจที่แวบผ่านไปบนใบหน้าของพี่สะใภ้... ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกอิจฉาและริษยา... ซือซือในอนาคตถ้าหากหาลูกเขยแบบนี้มาให้ได้... แม่คงจะยิ้มจนตื่นกลางดึกแน่ๆ!

“รุกฆาต!” โจวอี้มีท่าทีที่นอบน้อม... แต่มือกลับไม่ปรานี... ใช้ท่าปืนใหญ่หลังม้า... ล็อกชัยชนะของกระดานแรกไว้โดยตรง

ไป๋ฮ่าวเซวียนแอบขยิบตาให้ว่าที่น้องเขย... ในใจคิดว่า แกนี่มันไม่ถูกนะ... ต้องออมมือเข้าใจไหม... แพ้ชนะไม่ใช่เป้าหมาย... แกต้องเอาใจให้ท่านผู้เฒ่าดีใจสิ!