บทที่ 240: คดีเลือดที่เกิดจากจดหมายร้องทุกข์ฉบับเดียว

ในห้องทำงานของรองนายกเทศมนตรี โจวอี้มองท่านรองนายกเทศมนตรีเวินที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แล้วให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง “ผมขอรับประกันกับท่านว่า คดีของฟ่านซื่อหยวนไม่มีทางพลิกได้ และสุยหย่งจื้อและคนอื่นๆ ก็จะได้รับโทษที่สมควรจะได้รับเช่นกัน”

“เล่ามาให้ละเอียด!” เวินหว่านพยายามข่มความโกรธ เธอทั้งชีวิตไม่เคยเจอคนไร้ยางอายขนาดสุยหย่งจื้อมาก่อน โกรธจนอารมณ์ที่จะไปแช่น้ำพุร้อนก็ไม่มีแล้ว

“พวกเราได้หลักฐานชิ้นสำคัญในสองข้อหาของฟ่านซื่อหยวนคือการทำร้ายร่างกายโดยเจตนาและข่มขืนมาอย่างครบถ้วนแล้วครับ”

“ซึ่งรวมถึงวิดีโอที่บันทึกเหตุการณ์ที่ฟ่านซื่อหยวนสั่งการให้อันธพาลทำร้ายร่างกายสื่อชิ่งซวง น้องชายของสื่อชุ่ยเสียกลางวันแสกๆ ซึ่งถูกกล้องวงจรปิดหน้าธนาคารเกษตรที่อยู่ใกล้เคียงบันทึกไว้ และยังมีกางเกงในที่เปื้อนคราบอสุจิและคราบเลือดของสุยหยวนหยวนผู้เสียหาย ที่สื่อชุ่ยเสียฝากให้น้องสะใภ้เก็บไว้”

“เพราะฉะนั้น คำให้การเท็จของสุยหย่งจื้อ แม่ และน้องชายของเขาที่ว่า ‘เนื้อหาในจดหมายร้องทุกข์ไม่เป็นความจริง ลูกสาวไม่ได้ถูกล่วงละเมิด และรอยบาดเจ็บที่อวัยวะเพศเกิดจากการช่วยตัวเอง’ นั้น ได้เข้าข่ายความผิดฐานให้การเท็จแล้ว และสมควรจะถูกดำเนินคดีอาญาตามกฎหมาย”