บทที่ 245: นักฆ่าแห่งวงราชการ... ชะตาต้องดาวอัปมงคล

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ท่านเลขาธิการหานไม่เพียงแต่จะปวดขมับ แต่แม้แต่ในสมองก็ยังเต้นตุบๆ... ก่อกบฏ! ไอ้เสี่ยวโจวคนนี้... ไม่เจาะฟ้าให้เป็นรูให้ได้จะไม่ยอมเลิกใช่ไหม?

“คราวนี้มันสถานการณ์อะไรอีกแล้วล่ะ?” ท่านเลขาธิการหานกุมหน้าผากแล้วถามอย่างจนปัญญา

“ได้ยินว่า... เป็นตอนที่หยวนหงเข้ารับการสอบสวนแล้วตะโกนใส่เจ้าหน้าที่สืบสวน—‘คนที่ขวางหูขวางตาเฉาเหมิ่งไม่ใช่ว่ามีแค่ข้าคนเดียว เรื่องนี้ซ่งจิ่งเยี่ยนก็มีส่วนร่วมด้วย! พวกแกกล้าจับข้า ก็ลองไปจับเขามาด้วยสิ พวกแกกล้าไหม?’... แล้ว... แล้วซ่งจิ่งเยี่ยนตอนบ่ายก็เข้าไปเป็นเพื่อนเขาแล้วครับ...” เลขาธิการลู่โปนำข่าวที่ไปสืบมาจากหน่วยสืบสวนคดีอาญาของสถานีตำรวจ... มารายงานตามความจริง

“ไอ้โง่!” หานเจี้ยนกั๋วอดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก... แล้วให้คำประเมินสองคำที่เที่ยงตรงอย่างยิ่ง

ลู่โปรีบพยักหน้า... แสดงการเห็นด้วยของตัวเอง พูดตามตรง... สำหรับการที่หยวนหงกับซ่งจิ่งเยี่ยนถูกจับ... นอกจากจะประหลาดใจแล้ว... เขายังค่อนข้างจะอยากจะหัวเราะ! เกลียดพวกลูกท่านหลานเธอพวกนี้ที่สุด... ไม่มีชั้นเชิงทางเทคนิคเลยแม้แต่น้อย... วันๆ ก็อาศัยอำนาจของพ่อทำชั่วอย่างไม่เกรงใจใคร... คนอื่นกล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูด... ตอนนี้ดีเลย... เปรี้ยงเดียวดังสนั่นฟ้า... ฉางเทียนมีท่านผู้กำกับโจวมา... ที่ควรจะจับก็จับไม่มีการต่อรอง... ต่อไปดูสิว่าใครจะยังกล้ากร่าง...