บทที่ 249: ถ้าแกกล้าลงมือ... ข้าก็กล้าใส่กุญแจมือแก!

อารมณ์ของจินเหลียง หัวหน้าหน่วยเทศกิจไม่ดีอย่างยิ่ง เพราะสองสามวันนี้เล่นไพ่นกกระจอกแพ้ตลอด คำนวณคร่าวๆ ก็คงจะห้าหกพัน เขาว่ากันว่าโชคไม่ดีในบ่อน แต่จะโชคดีในความรัก แต่แม่บ้านสาวสวยจากสำนักงานพาณิชย์ที่ใกล้จะจีบติดอยู่แล้ว ช่วงนี้ท่าทีกลับกลายเป็นไม่ร้อนไม่เย็น นัดทีไรก็อ้างว่าสามีอยู่บ้าน ไม่ก็ต้องดูลูกไม่มีเวลา

วันนี้ตอนเที่ยงดื่มเหล้ากับพี่น้องในสำนักไปหน่อย คิดว่าไหนๆ ก็ว่าง ก็เลยตามรถบังคับใช้กฎหมายออกมาเดินเล่นสักรอบ ทำไปตามหน้าที่ สั่งสอนพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยที่ไม่ดูตาม้าตาเรือไปสองสามคน กำลังจะเก็บทีมเพื่อไปยังสถานีต่อไป แต่คาดไม่ถึงเลยว่าตำรวจสายตรวจสามนายจะวิ่งมาจากไกลๆ แล้วมาขวางพวกเขาไว้

“พวกคุณตีคนทำไม?” ตำรวจสายตรวจหูชิ่งเจี๋ยเหลือบมองคุณลุงที่นอนอยู่บนพื้น แล้วถามด้วยสีหน้าที่จริงจัง

ต่อให้ไม่มีคำขอร้องของลูกพี่ลูกน้องท่านผู้กำกับ เขาก็มองคนพวกนี้ขวางหูขวางตาอยู่แล้ว... ดูพวกแกทำตัวเก่งกาจสิ สวมหมวกกันน็อกกันจลาจล สวมถุงมือกันบาด สวมเสื้อเกราะกันแทง เสื้อสะท้อนแสง โดยเฉพาะไอ้คนนำทีมนี่... แกมันระดับไหนกัน ถึงมาใช้กระบองเหมือนกับพวกเรา?

“แกไม่มีตาเหรอ? ไม่เห็นว่าพวกเรากำลังบังคับใช้กฎหมาย กำจัดพ่อค้าแม่ค้าที่ผิดกฎหมายตั้งแผงลอยกีดขวางทางสัญจรอยู่รึไง?” จินเหลียงสวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์... คนอื่นอาจจะกลัวพวกแกตำรวจ แต่พวกเราไม่กลัว... เมื่อปีที่แล้วตอนปะทะกันที่ถนนอี๋เฟิง จะว่าไปแล้วก็เป็นสถานีตำรวจของพวกแกที่เสียเปรียบนะ