บทที่ 257: ขับรถเมายา

ลมหายใจที่ร้อนผ่าวพัดกระทบมุมปากของเถียนเถียน ร่างกายที่แข็งแกร่งแทบจะบดขยี้หน้าอกของเธอจนแบน... ในตอนนี้ เธออยากจะบอกกับท่านผู้กองโจวเหลือเกินว่ารถคันนั้นยังอยู่ไกลจากพวกเธอมาก พวกเธอมีเวลาที่จะหลบได้อย่างสบายๆ ไม่จำเป็นต้องให้เขาต้องพุ่งเข้ามาอย่างกล้าหาญขนาดนี้เลย

แต่เมื่อพูดอีกที... ความรู้สึกที่ถูกทับ... อ้อ... ถูกปกป้องแบบนี้ ก็สบายดีเหมือนกัน!

สองสามวินาทีต่อมา โจวอี้ก็ลุกขึ้นยืน แล้วพยุงเจี่ยนซูเยว่กับเถียนเถียนให้ลุกขึ้น จากนั้นก็ก้าวเดินไปยังรถเก๋งออดี้สีดำที่ชนจนหยุดนิ่งอยู่ริมถนน เขาอยากจะดูว่า ไอ้สารเลวในรถคันนี้ดื่มเหล้ามา, เสพยามา, หรือว่าอยากจะแก้แค้นสังคมกันแน่

ล้อรถเก๋งเริ่มหมุนอีกครั้ง แต่ก็หยุดลงอย่างรวดเร็ว เพราะมีมือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นเข้าไปจากหน้าต่างรถที่เปิดอยู่แล้วเปิดประตู จากนั้นก็กระชากชายที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับออกมาจากรถเก๋งอย่างแรง

ชายคนนั้นสายตาเหม่อลอย ส่ายหัวไปมาพลางบ้วนน้ำลาย สองมือยังคงคลำไปมาอย่างเลื่อนลอยโดยไม่รู้ตัว อาการผิดปกติสารพัดอย่างของเขา สอดคล้องกับปฏิกิริยาหลังเสพยาของผู้เสพยาส่วนใหญ่อย่างสมบูรณ์