บทที่ 260: ทำไมข้าต้องให้หน้าพวกมันด้วย?

ในตอนนี้ อารมณ์ของเจิ้งเผิงกับกงซื่อสงทั้งประหลาดใจและโกรธเกรี้ยว คนแรกกำลังบุกเมืองยึดดินแดน เจาะลึกเข้าไปเรื่อยๆ ส่วนคนหลังคือลูกศรอยู่บนสาย พร้อมจะยิงออกไป แต่ผลคือถูกตำรวจที่บุกเข้ามาขัดจังหวะจนตกใจสะดุ้ง ในทันทีก็กลายเป็นห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรง

“ไสหัวออกไป!” เจิ้งเผิงอดไม่ได้ที่จะตวาดออกมา ร่างกายยังคงทับอยู่บนเด็กสาวไม่ยอมลุก

ส่วนกงซื่อสงกลับดูสุขุมเยือกเย็นอย่างยิ่ง เขาจัดกางเกงของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน แล้วเอ่ยปากพูด “พวกเรามาจากต่างถิ่น ที่นี่ก็แค่มาหาความบันเทิงตามปกติ กรุณาอย่ารบกวนพวกเรา รีบออกไป”

ท่านหัวหน้าหน่วยใหญ่มู่จวิ้นเจี๋ยมองแวบเดียวก็รู้ว่าชายสองคนนี้มีฐานะไม่ธรรมดา อย่าถามว่าทำไมเขามองคนแม่นขนาดนี้... ตาของข้าคือไม้บรรทัด! แต่ว่า... คนที่มีฐานะไม่ธรรมดามีเยอะแยะไปหมด พวกแกจะนับเป็นอะไรได้? และยังพูดจาไม่สุภาพขนาดนี้อีก!

รู้ไหมว่าคนที่ไม่สุภาพคนล่าสุด คือลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของท่านผู้กำกับ... ผลคือถูกข้าตบหน้าไปสองฉาดแล้วคุมตัวขึ้นรถตำรวจ? เพราะฉะนั้น... ไอ้พวกซื้อบริการอย่างพวกแกสองคนมีสิทธิ์อะไรมาหยิ่งผยอง?