บทที่ 269: ความเห็นในการจัดการฉบับสุดท้าย

โจวอี้มีความเคารพต่อตำรวจปราบปรามยาเสพติดจากใจจริงมาโดยตลอด!

ในบทความหนึ่งที่เขาเคยอ่านได้บรรยายไว้ว่า ในยามสงบ ตำรวจปราบปรามยาเสพติดคือหนึ่งในหน่วยงานตำรวจที่มีอัตราการบาดเจ็บล้มตายสูงสุด โอกาสที่พวกเขาจะได้รับบาดเจ็บสูงกว่าตำรวจทั่วไปถึงสิบเท่า พวกเขาประกอบอาชีพที่อันตรายที่สุด เผชิญหน้ากับราชายาเสพติดที่โหดเหี้ยมอำมหิตที่สุด พวกเขาเคยชินกับการไม่เป็นที่รู้จัก ในวิดีโอใบหน้าของพวกเขามักจะถูกเซ็นเซอร์อย่างหนาแน่นเสมอ และเมื่อไหร่ที่ข้อมูลตัวตนของพวกเขาสามารถเปิดเผยได้ ก็มักจะหมายความว่าพวกเขาได้เสียสละไปแล้ว

จะว่าไปแล้ว... พวกเขาคือวีรบุรุษนิรนามที่แท้จริงของยุคนี้! และวีรบุรุษ... ไม่ควรจะได้รับการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมเช่นนี้!

ดังนั้น โจวอี้ถึงได้พูดประโยคที่ว่า ‘ไม่สามารถปล่อยให้วีรบุรุษต้องเสียเลือดแล้วยังต้องเสียน้ำตาได้’ ออกมา

หวังกัง, หลี่เสวี่ยชวน และเฉินหมิงเซิ่ง รวมถึงตำรวจคนอื่นๆ ที่อยู่หน้าประตู ล้วนแต่มาเพื่อขอโทษ ความคับข้องใจและความขุ่นเคืองในใจของพวกเขายากที่จะใช้คำพูดมาบรรยายได้ ถ้าหากคุณชายใหญ่จากปักกิ่งสามคนนั้นเป็นพวกเขาที่ทำร้ายจนบาดเจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจ พวกเขายอมรับการลงโทษก็แล้วไป แต่ความจริงกลับเป็นว่าพ่อค้ายาเป็นคนขับรถชน แต่กลับมาพาลใส่พวกเขาอย่างไม่มีเหตุผล! ปลดจากตำแหน่งและบันทึกโทษทัณฑ์ขั้นรุนแรง ถึงขนาดที่ว่าสุดท้ายอาจจะต้องถูกไล่ออก... นี่จะทำให้พวกเขายอมรับได้อย่างไร!