บทที่ 277: นี่มันคือความนิยมและบารมีที่ท้าทายสวรรค์แบบไหนกัน?

เมื่อรองนายกเทศมนตรีเซี่ยเฉิงหลินนั่งรถมาถึงที่เกิดเหตุ สิ่งที่เขาได้เห็นคือภาพที่ทำให้เขารู้สึกหนังหัวชา

ผู้ที่ถูกเวนคืนที่ดินประมาณสองสามร้อยคนได้ล้อมคนของบริษัทชิ่งฟาเรียลเอสเตทและบริษัทรื้อถอนไว้แน่น ฝูงชนที่โกรธแค้นถึงกับเริ่มมีการผลักดันกับตำรวจจากสถานีตำรวจย่อยที่รับผิดชอบการรักษาความสงบเรียบร้อย

เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเขตเหอไจ้เหวิน, นายกเทศมนตรีเขตเฝิงซู่เหลียง และผู้นำเขตคนอื่นๆ รวมถึงผู้กำกับการสถานีตำรวจย่อยไช่ลี่ต่างก็ร้อนใจจนเหงื่อท่วมหัว... เหตุการณ์เผาตัวเองจนมีคนบาดเจ็บสาหัสเดิมทีก็ยุ่งยากมากแล้ว... หากจัดการไม่เหมาะสมแล้วก่อให้เกิดเหตุร้ายแรงขึ้นมาอีก... โอกาสที่พวกเขาจะถูกสอบสวนความรับผิดชอบคือร้อยเปอร์เซ็นต์... โอกาสที่จะถูกปลดจากตำแหน่งเกินกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์... และโอกาสที่จะถูกไล่ออกอย่างน้อยก็มีสามสิบเปอร์เซ็นต์... ความเป็นไปได้ที่จะรอดตัวไปได้อย่างสมบูรณ์แทบจะเป็นศูนย์!

“ทุกคนฟังผมนะ... ซุนกั๋วอวิ้นถูกส่งไปโรงพยาบาลเพื่อช่วยชีวิตแล้ว... นี่เป็นเพียงอุบัติเหตุ... อุบัติเหตุ... ทุกคนต้องใจเย็นๆ... ผมในนามของคณะกรรมการพรรคฯ และคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายของเขตขอสัญญาต่อทุกคนว่า... จะต้องให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลแก่ญาติของผู้บาดเจ็บอย่างแน่นอน...”

เหอไจ้เหวินถือโทรโข่งตะโกนเสียงดัง... แต่ความโกรธของญาติผู้บาดเจ็บและผู้ที่ถูกรื้อถอนที่เหลืออยู่ก็ไม่ได้รับการบรรเทาอย่างมีประสิทธิภาพ ภาพอันน่าสยดสยองเมื่อครู่นี้ได้สลักลึกอยู่ในสมองของพวกเขา... ก็เหมือนกับที่บางคนพูด... ถ้าหากไม่ฉวยโอกาสนี้ต่อสู้จนถึงที่สุด... เป้าหมายต่อไปที่ถูกรังแกและทำร้ายก็คือพวกเรา