บทที่ 282: ความภาคภูมิใจของท่านพ่อตาผู้ยิ่งใหญ่

ห้องทำงานของเลขาธิการคณะกรรมการตรวจสอบวินัย

เดิมทีคิดจะอ้างว่าปวดหัวเพื่อต้องการจะพักผ่อน แต่ภายใต้การดลใจของ ‘ภารกิจอันยิ่งใหญ่’ ที่ท่านเลขาธิการและท่านนายกเทศมนตรีมอบหมาย ท่านเลขาธิการเย่เฟิงก็จำใจต้องทำงานทั้งที่ป่วย และกำลังมองดูสำนวนคดีที่ท่านผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองส่งมาด้วยตัวเองด้วยจิตใจที่ไม่สงบ

จากนั้น เขาก็พบว่าอาการปวดหัวของตัวเองไม่ใช่เรื่องแกล้งทำ! แต่ปวดจริงๆ! เสี่ยวโจวเอ๊ย! แกนี่มันฝันร้ายของฉันจริงๆ!

เขาเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาที่คาดหวังของท่านผู้กองโจว มุมปากของเย่เฟิงก็เค้นรอยยิ้มที่เหมือนจะร้องไห้ออกมาอย่างยากลำบาก แล้วพูดอย่างฝืนๆ “เอกสารพวกนี้ฉันจะรับไว้นะ... เสี่ยวโจว... ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้... ที่เธอคอยสนับสนุนการทำงานของฉันมาโดยตลอด... ฉันนี่มัน... ‘ขอบคุณ’ จริงๆนะ!”

ท่านผู้กองโจวยิ้มอย่างมีความสุข... เห็นไหมล่ะ! ท่านเลขาธิการเย่ขอบคุณฉันอีกแล้ว! อืม... คิดดูก็น่าจะใช่ ในตอนที่ตัวเองกำลังจะจากฉางเทียนไป ก็ยังไม่ลืมที่จะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ท่านเลขาธิการเย่ น้ำใจที่ลึกซึ้งขนาดนี้ เปลี่ยนเป็นใครก็ต้องซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง น่าเสียดายที่งานของท่านเลขาธิการเย่ยุ่งเกินไปจริงๆ ไม่มีเวลามาเลี้ยงข้าวเราเลย... ไม่เป็นไร... หาโอกาสให้เราเป็นฝ่ายเลี้ยงดีกว่า!