บทที่ 321: พวกแกบุ่มบ่ามขนาดนี้... ผู้กำกับของพวกแกรู้รึเปล่า?

ตามคำสั่งของผู้ขู่กรรโชก หลังจากที่ได้เปลี่ยนเส้นทางหลายครั้ง สวี่ชิงหลันก็ได้จอดรถไว้ข้างซอยที่เปลี่ยวแห่งหนึ่ง รถตู้สีเทาคันหนึ่งค่อยๆ ขับเข้ามาแล้วเปิดประตูออก

นางไม่ได้ลังเลอะไรมากนัก ถือกระเป๋าหนังแล้วมุดเข้าไปในรถ จากนั้นภายใต้การอำพรางของม่านราตรี รถตู้ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยอย่างรวดเร็ว

ประมาณสี่สิบนาทีต่อมา รถตู้ได้จอดลงใต้บ้านเล็กสองชั้นที่มีรั้วรอบขอบชิดในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ชายสวมหมวกคลุมหน้าสีดำสองคนได้แบกสวี่ชิงหลันที่ถูกปิดตาลงจากรถ แล้วเข้าไปในบ้านหลังนี้พร้อมกัน

ในห้อง... ชายสองคนตอนแรกก็ได้ตรวจสอบและนับเงินในกระเป๋าหนัง สบตากันอย่างพอใจ จากนั้นก็หันสายตาที่หื่นกระหายไปยังร่างที่อรชรงดงามของท่านประธานหญิงโดยไม่ได้นัดหมาย พวกเขาไม่คิดว่าสวี่ชิงหลันจะยอมเชื่อฟังและแผนการจะดำเนินไปอย่างราบรื่นขนาดนี้... ตอนนี้เงินก็ได้มาแล้ว งั้นต่อไป ก็คือเวลาที่จะได้เพลิดเพลินกับของล้ำค่าที่เดิมทีชาตินี้พวกเขาไม่มีทางจะได้แตะต้อง!

พวกเขาถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว ราวกับหมาป่าผู้หิวโหยที่กระโจนเข้าใส่หงส์ขาวที่อ่อนแอและสิ้นหนทาง ไม่นานนัก ในห้องก็ดังเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังของเหยื่อ...