บทที่ 343: แกอาจจะยังไม่รู้สินะว่า... ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว!

สำหรับสมาชิกคณะผู้บริหารคนอื่นๆ ของกรมตำรวจมณฑลหลินไห่ และคนส่วนใหญ่ที่เข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับในครั้งนี้แล้ว... ชื่อของโจวอี้... จะบอกว่าดังราวกับเสียงฟ้าร้องก็ไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย

ลองพลิกดูประวัติส่วนตัวของเขา... ศึกษาอย่างละเอียด... ก็ไม่ยากที่จะพบว่า... อีกฝ่ายได้บทพระเอกมาเต็มๆ บรรยายได้ประโยคเดียวก็คือ—อัจฉริยะฟ้าประทาน... ราวกับเทพเจ้ามาโปรด... กรำศึกเหนือใต้... สร้างผลงานนับไม่ถ้วน! แทบจะเป็นบุคคลในตำนานที่ควรจะอยู่ในนิยาย... และผ่านการแต่งเติมทางศิลปะขึ้นมา ตอนนี้ ‘บุคคลในตำนาน’ ผู้นี้กำลังจะมาร่วมงานกับพวกเขา... พวกเขาก็จะได้สังเกตการณ์ในระยะใกล้ชิดว่า... ‘ท่านผู้กองโจว’ ผู้นี้ตกลงแล้วมีอะไรพิเศษ!

โจวอี้ได้กล่าวสุนทรพจน์สั้นๆ... และหลังจากการประชุมก็ได้แสดงท่าทีในการวางตัวที่อ่อนน้อมถ่อมตนและเป็นมิตรกับผู้นำและเพื่อนร่วมงาน ใช่แล้ว... ท่านรองอธิบดีโจวได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วที่จะเปิด ‘โหมดปลาเค็ม’... รอให้ครบกำหนดแล้วก็สะบัดก้นจากไป

แค่กๆ... ข้าได้สำรวจตัวเองแล้ว... รู้สึกว่าความเร็วในการเลื่อนตำแหน่งของตัวเองมันเร็วเกินไปจริงๆ! ถึงเวลาที่จะต้องชะลอฝีเท้า... มอบโอกาสในการก้าวหน้าให้แก่ผู้ที่ต้องการมากกว่า... อย่างเช่น... ท่านรองอธิบดีเถียนเจิ้งปิง... ที่เอาแต่จ้องมองข้า

นี่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นคนที่ดุดันและแข็งกร้าวอย่างยิ่ง... มีพฤติกรรมหยาบคาย... ใจเหี้ยมอำมหิต... โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อผู้ใต้บังคับบัญชา... เบาะๆ ก็ด่าชุดใหญ่... หนักๆ ก็ลงไม้ลงมือ... แน่นอนว่าหากว่ากันด้วยความสามารถแล้ว... อีกฝ่ายก็มีฝีมืออยู่บ้างแน่นอน โจวอี้ไม่ได้คิดที่จะเห็นเขาเป็นคู่ต่อสู้... แต่ที่กลัวก็คือ ‘คนไม่มีใจจะทำร้ายเสือ... แต่เสือกลับมีใจจะทำร้ายคน’