บทที่ 349: ได้โปรดเถอะครับ... ช่วยผมสักครั้ง

เวลากลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน...

ท่านรองอธิบดีโจวกำลังอยู่ที่ที่พักของตัวเอง คุยเรื่องส่วนตัวกับแฟนสาวทนายความที่อยู่ไกลถึงเหลียวหยางในโทรศัพท์ แต่กลับถูกเสียงกริ่งประตูที่ดังรัวขัดจังหวะ เขามองผ่านตาแมวดูแวบหนึ่ง แล้วก็เปิดประตูอย่างค่อนข้างจะประหลาดใจ

ก็เห็นรองหัวหน้ากองหนุ่มคิ้วเข้มตาโต เหยียนลี่ กำลังยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจ้องมองเขาตรงๆ แล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ท่านผู้กองโจวครับ... ผมมีเรื่องหนึ่ง... อยากจะขอร้องให้ท่านช่วยหน่อยครับ!”

เขาไม่ได้เรียกโจวอี้ว่า ‘ท่านรองอธิบดีโจว’ แต่กลับเรียกว่า ‘ท่านผู้กองโจว’... ไม่ใช่การพูดผิด แต่เป็นเพราะสองคำว่า ‘ท่านผู้กองโจว’ สำหรับคนบางคนแล้ว ได้ก้าวข้ามความหมายตามตัวอักษรไปแล้ว แต่เป็นตัวแทนของสัญลักษณ์แห่งการปราบอธรรมและผดุงความยุติธรรม

ช่วยเหรอ? ช่วยเรื่องอะไร? โจวอี้อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ถึงแม้จะยังไม่มีหลักฐานที่เพียงพอที่จะพิสูจน์พฤติกรรมที่เลวร้ายของเหยียนลี่ แต่ความสงสัยในใจก็ทำให้ความประทับใจที่เขามีต่ออีกฝ่ายไม่ดีอย่างยิ่ง