บทที่ 378: อยากจะรื้อโรงงานซินกวง... ก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน

“แบบนั้นไม่ได้! พิทักษ์ซินกวงของเรา! ไม่ยอมเสียแผ่นดินแม้แต่ตารางนิ้ว! โรงงานอยู่คนอยู่...” ท่านผู้เฒ่าหวยถลึงตา แล้วก็เริ่มตะโกนคำขวัญอีกครั้ง

ประโยค ‘โรงงานอยู่คนอยู่ โรงงานสิ้นคนม้วย’ ของเขานี้ไม่ใช่แค่พูดเล่นๆ ในฐานะทหารผ่านศึกที่เคยข้ามแม่น้ำยาลู่... ในฐานะผู้อำนวยการโรงงานคนแรกของโรงงานซินกวง... และเป็นผู้อำนวยการมาโดยตลอดในช่วงเวลายี่สิบกว่าปี... โรงงานซินกวงก็ไม่ต่างอะไรกับลูกที่เขาเลี้ยงมากับมือ!

โรงงานสามารถปรับโครงสร้างได้ หรือแม้กระทั่งล้มละลายได้ แต่สิ่งเดียวที่ไม่ได้คือการปล่อยให้ข้าราชการทุจริตและพ่อค้าชั่วเหล่านี้ใช้ธงของการปรับโครงสร้างมาเพื่อยักยอกจนหมดสิ้น... ต่อให้ข้าจะต้องสู้จนลมหายใจเฮือกสุดท้าย ก็จะต่อสู้กับไอ้สารเลวพวกนี้จนถึงที่สุด!

“คุณตา! ท่านคุณตาหวยครับ!” ท่านรองอธิบดีโจวรีบชี้ไปที่ฝูงชนทางนั้นแล้วเตือน “ท่านดูสิครับ ทางนั้นมีคนงานบาดเจ็บเยอะแล้ว และก็บาดเจ็บไม่เบาด้วย ต้องรีบส่งไปโรงพยาบาลรักษา... นี่ถ้าหากตีกันต่อไป คนที่บาดเจ็บก็จะยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ... ท่านก็ไม่อยากจะเห็นผลลัพธ์แบบนี้ใช่ไหมครับ?”

“รบกันที่ไหนเลยจะไม่บาดเจ็บ!” หวยจิ้นฉวี่พูดอย่างปากแข็งประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ถลึงตามองโจวอี้แล้วเร่ง “แกก็เห็นแล้วว่ามีคนบาดเจ็บ ยังจะมัวยืนนิ่งทำอะไร? รีบส่งคนไปโรงพยาบาลสิ!”