บทที่ 380: แกคิดว่า... พวกเราจะชนะได้ไหม?

ให้หน้าท่านรองอธิบดีโจวสักครั้ง!? เมื่อได้ยินท่านประธานให้เหตุผลในการถอยทัพเช่นนี้ จางฉวนก็เข้าใจในทันที... ท่านประธานยอมหงอแล้ว! อ้อ... ใช้คำว่า ‘ยอมหงอ’ อาจจะไม่ค่อยจะแม่นยำเท่าไหร่ ควรจะเป็นการเกรงใจ, หวาดระแวง, และถอยร่น... สรุปก็คือ ท่านประธานเห็นได้ชัดว่าไม่เต็มใจที่จะเกิดความขัดแย้งกับท่านรองอธิบดีโจว

นี่มัน... ปกติเกินไปแล้ว! เพราะตอนนี้ที่มณฑลหลินไห่ คาดว่าน้อยคนนักที่จะคิดสั้น เพื่อที่จะไปพิสูจน์ว่าฉายา ‘ดาวอัปมงคลโคจรเดี่ยว’ และ ‘นักฆ่าแห่งวงราชการ’ นั้นขลังจริงหรือไม่ แล้วไปงัดข้อกับท่านรองอธิบดีโจวเป็นพิเศษ

เพราะฉะนั้น ในวินาทีต่อมาหลังจากที่เก็บโทรศัพท์ ในตอนที่การนับถอยหลังหนึ่งนาทีใกล้จะสิ้นสุด จางฉวนก็รีบตะโกนเสียงดัง “ท่านรองอธิบดีโจว... ท่านรองอธิบดีโจวครับ! ไม่ต้องรบกวนแล้วครับ! พวกเราจะกลับไปทานข้าวที่บริษัทเดี๋ยวนี้!”

ตะโกนประโยคนี้ออกไป ทำให้ผู้นำระดับมณฑลและเมืองรวมถึงเจียงอวิ๋nไหลและเฉิงจื้อซิงรู้สึกขบขัน และในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก... ขอเพียงแค่มีฝ่ายหนึ่งเป็นฝ่ายถอนตัวออกไป นั่นก็หมายความว่าความขัดแย้งครั้งนี้สงบลงแล้ว

จากนั้น หัวหน้าทีมรื้อถอนจางฉวนก็ได้สั่งการลูกน้องอย่างมีประสิทธิภาพ นำรถเฉพาะทางสำหรับการรื้อถอนขับออกไป แล้วก็รวบรวมทีมถอนกำลังอย่างเป็นระเบียบ ตอนที่เดินผ่านข้างกายโจวอี้ ก็ยังพยักหน้าแสดงความเคารพอย่างสุภาพ