บทที่ 389: ผมไม่มีความเห็น... ถ้าท่านผู้อำนวยการฉวี่เห็นชอบ... ผมก็เห็นชอบ!

หูเซิ่งกับจี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะหน้าเสีย แล้วจะเป็นเหตุผลอะไรได้อีก? เหตุผลก็คือคิดจะจู่โจมแกอย่างไม่ทันตั้งตัว นำตัวโต้วกั๋วจงไปอย่างรุนแรง สร้างเรื่องให้เป็นที่ยอมรับ อันที่จริงทุกคนต่างก็รู้ดีว่า คนไปถึงในมือของใคร โดยพื้นฐานแล้วก็คือของคนนั้น!

“ท่านรองอธิบดีเถียนครับ ท่านรองอธิบดีโจวครับ พวกเราก็แค่รีบร้อนที่จะจับกุมผู้ต้องสงสัยมาดำเนินคดี เพราะฉะนั้นการจัดการเรื่องราวจึงรีบร้อนไปหน่อย ขอให้พวกท่านโปรดเข้าใจ” หลังจากที่ได้สบตากันแล้ว จี้เฟิงก็เอ่ยปากขึ้นก่อน แล้วขอโทษด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

“ขอให้ท่านรองอธิบดีเถียนและท่านรองอธิบดีโจว รวมถึงท่านผู้อำนวยการฉวี่ เห็นแก่หน้าหน่วยงานพี่น้อง อำนวยความสะดวกสักหน่อย ส่งมอบตัวโต้วกั๋วจงให้พวกเรานำกลับไปดำเนินการตามขั้นตอนการสอบสวนก่อน... หลังจากนั้นถ้าหากท่านผู้อำนวยการฉวี่มีความต้องการอะไร ก็สามารถนำตัวคนไปอีกเมื่อไหร่ก็ได้นี่ครับ!” หูเซิ่งก็พูดตามมาด้วยการอ้างถึงความสัมพันธ์ หันไปมองเถียนเจิ้งปิง, โจวอี้ และฉวี่หงอิงด้วยสายตาที่วิงวอน

สำหรับกานหย่งเซิงกับโก่วหงเทา ก็ถูกพวกเขาเลือกที่จะมองข้ามไป เพราะพวกเขาทุกคนรู้ดีว่า สองท่านนี้ก็เป็นแค่ของประดับ ไม่มีประโยชน์อะไร กานหย่งเซิงกับโก่วหงเทาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนมาก ถึงแม้ว่าเมื่อกี้อีกฝ่ายจะคุยกับพวกเขาสองสามคำ แต่พอถึงตอนหารือปัญหา... เอ๊ะ? ความหมายที่พวกเขาอยู่ที่นี่คืออะไร? เป็นฉากหลังเหรอ?

“ท่านรองอธิบดีโจวครับ ท่านว่ายังไง?” เถียนเจิ้งปิงกระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง แล้วถามหยั่งเชิง เรื่องนี้เดิมทีไม่เกี่ยวกับเขา แต่เมื่อกี้เขาได้รับโทรศัพท์จากสุยเจี้ยนชางและหรงจิ่นซิ่วตามลำดับ... สุยเจี้ยนชางเขาสามารถไม่สนใจได้ แต่หรงจิ่นซิ่วขอให้เขาช่วย เขายังไงก็ต้องทำท่าทำทางบ้าง พูดไปก็น่าจนใจ ถ้าหากคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาคือคนอื่น เขาคงจะทุบโต๊ะไปนานแล้ว สั่งให้อีกฝ่ายส่งคนมาโดยตรง แต่เปลี่ยนเป็นโจวอี้ ถ้าหากเขากล้าทุบโต๊ะ งั้นโจวอี้ก็จะทุบได้ดังกว่าเขาเสียอีก... เขาเสียงดัง เสียงของโจวอี้ก็ดังกว่า