บทที่ 409: แกก็ทนอีกสักหน่อย... ทนอีกหน่อยเดี๋ยวก็ผ่านไป

ความโมโหในใจของโหวเซี่ยงหยาง ยากที่จะบรรยายเป็นคำพูดได้ คนเทียบคนต้องตาย ของเทียบของต้องทิ้งจริงๆ! เมื่อมองดูลูกชายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์แต่ความจริงแล้วทะเยอทะยานแต่ไร้ความสามารถตรงหน้า แล้วก็นึกถึงโจวอี้ที่คนเห็นคนรัก ดอกไม้เห็นดอกไม้บาน รถเห็นรถยางแตก เขาอยากจะเข้าไปตบหน้าฉาดใหญ่

อายุยี่สิบเก้าปีเท่ากัน ความแตกต่างในการเป็นคนทำไมมันถึงได้ใหญ่ขนาดนี้?

“คุณพ่อคะ เรื่องนี้ไม่โทษพี่อวิ๋นฟานหรอกค่ะ เป็นความผิดของหนูเอง เรื่องมันเป็นแบบนี้...” หลี่เสี่ยวเวยรวบรวมความกล้า พยายามที่จะเอ่ยปากอธิบาย

“แกหุบปาก!” สวี่ฉางอิงรีบตัดบทคำแก้ตัวของลูกสะใภ้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดุดัน “ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไร ก็ทำตามที่พ่อแกพูด รีบคืนหุ้นกลับไป ได้ยินไหม?”

โหวอวิ๋นฟานกับหลี่เสี่ยวเวยรับคำอย่างอ้ำๆอึ้งๆ แต่ในใจกลับไม่ยอมรับอย่างยิ่ง หุ้นที่พวกเราได้มาด้วยความสามารถ ทำไมต้องคืน? โหวเซี่ยงหยางโบกมือให้ลูกชายและลูกสะใภ้รีบไสหัวไป อารมณ์ค่อนข้างหงุดหงิดรับถ้วยชาที่ภรรยาส่งมา เป่าเบาๆ สองที แล้วจิบคำหนึ่ง