บทที่ 450: ท่านนายกเทศมนตรีครับ ท่านว่า... ทางออกของพวกเราอยู่ที่ไหน?

ผู้ที่มีความคิดคล้ายกับซุนโหย่วจื้อ ยังมีผู้อำนวยการสำนักงานรัฐบาลเมืองจางเล่อเฉิงที่ติดตามมา—ขอบคุณฟ้าขอบคุณดิน ในที่สุดก็จะกลับเข้าเมืองแล้ว

รู้ไหมว่าครึ่งเดือนนี้เขาผ่านมาได้อย่างไร? ตื่นเช้ากว่าไก่ วิ่งวุ่นไปทั่วทั้งวัน... ข้าวก็ไม่มีเวลากิน นอนก็ยังนอนไม่ดี! เขาไม่ต้องขึ้นชั่งน้ำหนัก ก็รู้ว่าตัวเองอย่างน้อยก็ผอมลงไปห้าหกจิน

ผู้อำนวยการสำนักงานบรรเทาความยากจนหงต้าเหวยได้ยินข่าวดีนี้ก็อดไม่ได้ที่จะดีใจจนยิ้มแก้มปริ แอบคิดในใจว่าวันคืนที่ขมขื่นในที่สุดก็สิ้นสุดลงแล้ว เมื่อนึกย้อนถึงชีวิตในช่วงครึ่งเดือนนี้ ช่างยากที่จะบรรยายจริงๆ! ทุกวันต้องคอยตามวิ่ง เรื่องไร้สาระก็ไม่น้อย... ถูกนายกเทศมนตรีด่าตลอด ทนไม่ไหวจริงๆ!

ถึงแม้จะรู้ว่าต่อให้จะกลับเข้าเมือง ตัวเองก็หนีไม่พ้นที่จะต้องถูกสั่งสอน แต่คำโบราณว่าไว้ดี ยืดคอก็โดนฟัน หดคอก็โดนฟัน เมืองเสาหัวของเราก็มีสภาพการณ์ของเมืองเราอยู่ ความผิดไม่ได้อยู่ที่เขาคนเดียว อย่างมากผู้อำนวยการสำนักงานบรรเทาความยากจนคนนี้เขาไม่ทำแล้ว!

และในตอนนี้ที่ห้องประชุมของคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง กำลังอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดและอึดอัด เหตุผลก็อยู่ตรงที่เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองซือหม่าย่านหนานได้แสดงท่าทีที่แน่วแน่อย่างหาที่เปรียบไม่ได้ว่า ให้ระงับโครงการก่อสร้างอาคารสัญลักษณ์—จัตุรัสบัวหลวงและแท่นบัวหลวง... ที่ลงทุนเจ็ดสิบกว่าล้านของเมืองเสาหัว... และให้ระงับแผนโครงการก่อสร้างอาคารสำนักงาน ‘สี่คณะผู้บริหารใหญ่’ ที่มีแผนจะลงทุนเก้าสิบล้าน