บทที่ 467 คนในยุทธภพ สิ่งสำคัญที่สุดคือความภักดี!

เฒ่าเจ้าเล่ห์ข่งไป่เหนียนเห็นเหยาคุนมั่นใจถึงเพียงนี้ ก็ไม่สะดวกที่จะเกลี้ยกล่อมอะไรอีก

ในความเป็นจริง เขาก็พอจะรู้มาบ้างว่า ที่เหยาคุนกล้าเหิมเกริมถึงเพียงนี้ ไม่ใช่เพียงเพราะอาศัยว่าตระกูลเหยามีผู้คนมากมายและมีอิทธิพล และก็ไม่ใช่เพราะมีพี่ชายที่เป็นนายกเทศมนตรีตำบลเป็นที่พึ่ง

แต่เป็นเพราะท่านผู้เฒ่าของตระกูลเหยา เคยช่วยชีวิต ‘ผู้ยิ่งใหญ่’ ท่านหนึ่งไว้ในสมัยสงคราม ถึงแม้ท่านผู้เฒ่าเหยาจะไม่อยู่แล้ว และท่านผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่อยู่แล้ว แต่สายสัมพันธ์แห่งบุญคุณช่วยชีวิตนี้ยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง

ดังนั้นต่อให้ตอนนี้เรื่องจะดังไปถึงกรมตำรวจเมือง หรือแม้กระทั่งไปเข้าหูของเลขาธิการพรรคฯ และนายกเทศมนตรี แต่ด้วยบารมีของทายาทท่านผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้น คาดว่าเพียงแค่เอ่ยปากพูดประโยคเดียว ก็จะสามารถทำให้เหยาคุนรอดพ้นจากความตายและปลอดภัยไร้กังวลได้

ที่ทำการคณะกรรมการพรรคฯ และรัฐบาลตำบลไท่ผิง