บทที่ 469 ถ้าอย่างนั้นที่เขาอุตส่าห์ออกหน้าก็สูญเปล่าสิ?

ซือหม่าย่าหนานกำลังนั่งพูดคุยอยู่บนโซฟาตรงข้ามกับโจวอี้ ทั้งสองกำลังหารือและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างละเอียดลึกซึ้งเกี่ยวกับความคืบหน้าในการดำเนินโครงการลงทุนและงานบรรเทาความยากจนในระยะปัจจุบัน

พูดตามตรง ผู้บริหารสูงสุดฝ่ายพรรคและฝ่ายรัฐบาลของท้องถิ่นที่จะสามารถคิดไปในทางเดียวกัน ออกแรงไปในทิศทางเดียวกัน และให้ความไว้วางใจและประสานงานกันอย่างใกล้ชิดเหมือนคนทั้งสองนี้ได้นั้น จะบอกว่าไม่มีเลยก็ไม่ได้ แต่ก็นับว่าหาได้ยากยิ่งจริงๆ

และในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของซือหม่าย่าหนานก็ดังขึ้น นางไม่ได้หลบเลี่ยง รับสายต่อหน้าโจวอี้เลย: “ท่านเลขาธิการสวี สวัสดีค่ะ สวัสดี... อ้อ ท่านว่ามาเลยค่ะ”

หลังจากนั้นสีหน้าของนางก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมาเล็กน้อย นางเหลือบมองโจวอี้แวบหนึ่งแล้วกล่าวพลางยิ้มว่า: “นี่ไม่ใช่ความเห็นของสหายโจวอี้เพียงคนเดียว แต่เป็นฉันทามติของคณะกรรมการประจำเมืองชวนไห่ทั้งหมดค่ะ ถึงแม้เหยาคุนจะเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ระดับรากหญ้าในหมู่บ้าน แต่ความผิดทางอาญาที่เขาก่อขึ้นและผลกระทบที่เลวร้ายที่สร้างไว้นั้น ร้ายแรงอย่างยิ่ง หากไม่ลงโทษอย่างรุนแรงก็ไม่เพียงพอที่จะระงับความโกรธแค้นของประชาชน ไม่เพียงพอที่จะทำให้ขาวดำกระจ่าง และไม่เพียงพอที่จะรักษาวินัยของกฎหมายค่ะ”

โจวอี้ได้ยินประโยคที่ว่า ‘ไม่เพียงพอที่จะ’ ก็อดที่จะตะลึงงันไม่ได้ เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดล้วนเป็นคำพูดของเขาทั้งสิ้น!