บทที่ 474 วัดเล็กแต่ลมร้ายแรง สระตื้นแต่เต่าชุม!

เมื่อมองดูสีหน้าฉุนเฉียวของเพื่อนสนิท ในดวงตาหงส์ของเจี่ยนซูเยว่ก็เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา นางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า: “เธอเป็นอะไรไปเนี่ย? ฉันก็แค่ถามเธอว่ารู้จักบทกวีนี้ไหม เธอจะแสดงท่าทีโอเวอร์ขนาดนี้ทำไม? อะไรยัยตัวแสบจอมลามก อะไรเจ้าหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ การใส่ร้ายป้ายสีคนบริสุทธิ์แบบนี้ จิตสำนึกของเธอไม่เจ็บปวดบ้างเหรอ?”

เมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้าที่กลับดำเป็นขาวน่ารังเกียจเช่นนี้ เถียนเถียนก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา: “เธอเลิกเล่นละครชุดนี้ได้แล้ว ไม่มีเหตุไม่มีผล เธอจะมายกบทกวีนี้ขึ้นมาทำไม?”

ทนายเจี่ยนตอบกลับอย่างไม่รีบร้อนว่า: “ฉันก็แค่อยากจะแสดงออกว่า โจวอี้ในยามเย็นของฤดูใบไม้ร่วง ได้หลีกหนีจากความวุ่นวายของเมือง แล้วก็ถูกสถานที่แห่งหนึ่งที่ดอกเบญจมาศกำลังเบ่งบานดึงดูดใจเอาไว้ จนหลงใหลลืมกลับ สะท้อนให้เห็นถึงความรักที่โจวอี้มีต่อดอกเบญจมาศเป็นพิเศษ แน่นอนว่ายังแฝงไว้ซึ่งการชื่นชมในคุณธรรมอันแน่วแน่ของดอกเบญจมาศที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชนก่อนจะร่วงโรยไป”

เถียนเถียนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็โกรธขึ้นมาทันที นี่เธอจะมาวิเคราะห์วิจารณ์บทกวีอะไรให้ฉันฟังตรงนี้?

ปากเล็กๆ นั่นเจื้อยแจ้ว มีแต่เรื่องไร้สาระทั้งเพ น่าเสียดายที่นางไม่ใช่โจวอี้ ไม่อย่างนั้นรับรองได้เลยว่าจะสวนกลับจนเจี่ยนซูเยว่หอบจนพูดไม่ออก พูดเป็นประโยคที่สมบูรณ์ไม่ได้เลยทีเดียว!