บทที่ 486 เขาวิ่ง พวกเขาไล่ เขาติดปีกก็ยากจะหนี

ซ่างซินเฟิงรู้สึกว่าทุกนาทีทุกวินาทีช่างยาวนานเหลือเกิน

เขาถูกล้อเลียนว่าเป็น ‘ซ่างสปริง’ ซึ่งมีความหมายโดยนัยว่าสามารถยืดหยุ่นได้และทนทานต่อแรงกดดันได้อย่างยิ่ง แต่เขาก็ไม่ใช่สปริงจริงๆ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการสอบสวนแบบระเบิดความเหนื่อยล้าที่ไม่หยุดหย่อนทั้งกลางวันและกลางคืน เขาก็ไม่สามารถทนต่อไปได้อีกแล้วจริงๆ

ไม่บ้าก็ตาย มีเพียงแต่ไม่มีทางเลือกที่จะรับสารภาพ

เพราะว่าเขาไม่เคยทุจริตเลยแม้แต่น้อย เขาแม่งถูกใส่ร้ายยิ่งกว่าโต้วเอ๋อเสียอีก!

ไอ้ชาติหมาหวังหยาง ก็แค่หมาป่าดุร้ายที่ฟู่เสวียเชียนเลี้ยงไว้ตัวหนึ่ง ต่อให้เขาจะกลายเป็นผี เขาก็จะไปนอนทับเตียงไอ้ชาติหมานี่ทุกคืน