บทที่ 496 นั่งบนภูดูพยัคฆ์กัดกัน

หญิงสาวถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวเนียนซึ่งไม่นับว่าสวยงามอย่างยิ่ง แต่กลับเป็นใบหน้าที่ยิ่งมองยิ่งสวย นางมองดูเซี่ยงอี้ชงที่เปลือยกายล่อนจ้อน ในดวงตาเรียวยาวฉายแววดูถูกออกมาวูบหนึ่ง แต่ปากกลับไม่吝 (ตระหนี่) คำชมเชย: “ฉันให้แกเก้าคะแนน ที่เหลือไว้อีกหนึ่งคะแนนก็เพราะกลัวว่าแกจะทะนงตัวเกินไป”

บนใบหน้าของเซี่ยงอี้ชงยากที่จะปิดบังความภาคภูมิใจไว้ได้ กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: “พี่หวังมาผิดเวลาไปหน่อย ไม่อย่างนั้นผมยังอยากจะตีเหล็กตอนร้อน ซ้ำอีกสักรอบ!”

“ไม่ต้องรีบร้อน มีครั้งนี้แล้ว ยังจะกลัวฉู่ยวี่เจินหนีพ้นจากฝ่ามือของแกได้อีกเหรอ? รออีกสักสองสามวัน ฉันจะสร้างโอกาสให้แกอีก ให้แกถูก ‘บีบบังคับ’ ให้เล่นบทรักสามเส้ากับเธอแล้วก็ลูกสาวของเธอด้วยกัน เป็นอย่างไร? ฉากนั้นมันต้องเร้าใจเป็นพิเศษแน่ๆ”

หญิงสาวเล่นแว่นกันแดดในมือ มุมปากแดงระเรื่อเผยรอยยิ้มตื้นๆ ที่ยากจะหยั่งถึงความหมาย

บนใบหน้าของเซี่ยงอี้ชงอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าใฝ่ฝันออกมา การรวบทั้งฉู่ยวี่เจินและซุนเหล่ยสองแม่ลูก เป็นความฝันที่เมื่อก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด และตอนนี้ความฝันนี้ ก็อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว เป็นดังที่หวังฉงพูด แค่คิดถึงฉากนั้นก็รู้สึกเร้าใจเป็นพิเศษแล้ว