บทที่ 508 เส้าหมิงเป่า แกทำได้ สู้ๆ!

ภายใต้สายตาที่จับจ้องของเลขาธิการโจว เส้าที่สองก็รู้สึกว่าขาทั้งสองข้างของตนเองค่อนข้าง อ่อนแรง ถึงแม้ประโยคนี้ของท่านเลขาธิการจะพูดว่า ‘พวกเจ้า?’ แต่เมื่อรวมกับคำพูดข้างบนเหล่านั้นแล้ว จุดที่เน้นย้ำไม่ต้องสงสัยเลยว่าอยู่ที่ตัวเขา

เขารู้ว่า นี่คือการที่ท่านเลขาธิการเคาะเตือนและตักเตือนเขา และจากจุดนี้ก็สามารถมองเห็นได้ว่า ถึงแม้ท่านเลขาธิการจะอยู่ไกลถึงตงหยวน แต่ต่อลูกน้องเก่าอย่างพวกเขานั้น กลับยังคงให้ความสนใจอย่างยิ่ง

“ท่านเลขาธิการครับ ผม...” เส้าหมิงเป่าเพิ่งจะคิดจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นท่านเลขาธิการโบกมือ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน รีบปิดปากของตนเอง

“คำพูดเหล่านี้ของข้า ไม่ใช่แค่พูดให้พวกเจ้าฟัง แต่ก็กำลังเตือนตัวข้าเองด้วย คนเราพอได้นั่งในตำแหน่งที่สูงขึ้น สภาพจิตใจก็ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลง”

“สิ่งที่ข้าคาดหวังไม่ใช่เงิน แต่เป็นเงินที่ใช้ไม่หมด สิ่งที่ข้าคาดหวังไม่ใช่อำนาจ แต่เป็นอำนาจที่ใกล้เคียงกับอนันต์ ประตูแห่งความโลภนี้เมื่อเปิดออกแล้ว ก็จะกลายเป็นควบคุมไม่ได้”