บทที่ 517 เจ้าเข้าใจเกลืออะไร...

โจวอี้อดไม่ได้ที่จะชะงักไปครู่หนึ่ง ป้อนกุยช่ายให้คนกิน นี่นับว่าเป็นวิธีการแก้แค้นที่โหดร้ายด้วยเหรอ?

คนอื่นเขาไม่รู้ ตัวเขาเองกินกุยช่ายสองจานไม่มีปัญหา แต่ก็แค่หลังจากกินเสร็จ ภรรยาสุดที่รักจะปฏิเสธที่จะมาคิกคักกับเขาเท่านั้นเอง ถ้าจะพูดอย่างนี้แล้วล่ะก็ อืม ก็นับว่าโหดร้ายจริงๆ

“คุณมาสืบหาบริษัทนี้ทำไม? หรือว่ายัยแก่จูลี่นั่นก่อเรื่องอะไรขึ้น? มีอะไรที่ต้องการให้ฉันช่วย คุณห้ามเกรงใจกับฉันเป็นอันขาดนะ!” เสียงของจ้าวชิวสุ่ยกลับกลายเป็นร้อนรนขึ้นมา และยังแฝงไว้ด้วยความคาดหวังที่เห็นได้ชัด รวมถึง ความสะใจ

ถูกต้อง นักเลงหญิงคิดได้อย่างรวดเร็วว่า โจวอี้จะไม่มาสืบหาบริษัทเต๋อซุ่นโดยไม่มีเหตุผล และเมื่ออ้างอิงจากตัวอย่างในอดีตแล้ว คนและกลุ่มคนที่ถูกโจวอี้หมายหัวไว้ ไม่มีใครเลยที่จะมีจุดจบที่ดี

ยกตัวอย่างเช่นตั้งแต่แรกศัตรูคู่อาฆาตอย่างโจวอี้ได้หมายหัวครอบครัวของนางไว้ ผลคือทั้งครอบครัวมีเพียงนางผู้ซึ่งงดงามตามธรรมชาติและมีโฉมสะคราญเป็นหนึ่งในใต้หล้าเพียงคนเดียวที่รอดพ้นจากชะตากรรมการทำร่มสวรรค์และเย็บจักร