บทที่ 52: หมายเรียก

หมิ่นหย่าซานเป็นเด็กสาวที่ฉลาดมาก และก็รู้จักอดทนอดกลั้นเป็นอย่างดี เนื่องจากฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี ผลการเรียนก็ธรรมดา ดังนั้นหลังจากจบมัธยมปลาย ด้วยการแนะนำของญาติ เธอก็ได้ไปทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่โรงแรมตงจี๋ โรงแรมตงจี๋เป็นหน่วยงานรัฐวิสาหกิจ รับผิดชอบการต้อนรับผู้บริหารระดับเมืองและอำเภอมาโดยตลอด พนักงานเสิร์ฟหญิงของที่นี่แต่ละคนล้วนแต่สวยและอายุน้อย... คนที่รู้ก็ย่อมรู้ดี แน่นอนว่าหมิ่นหย่าซานก็มีความคิดที่จะได้เป็นหงส์เช่นกัน ดังนั้นในโอกาสที่ ‘บังเอิญ’ ครั้งหนึ่ง เธอก็ได้ ‘พบ’ กับฟู่หวี่ เดิมทีคิดว่าเธอจะสามารถฉวยโอกาสนี้เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวเองได้ แต่คาดไม่ถึงเลยว่า หลังจากที่ฟู่หวี่ได้ร่างกายของเธอไปแล้ว ไม่เพียงแต่จะไม่ทะนุถนอมเลยแม้แต่น้อย แต่กลับส่งเธอต่อไปให้คนอื่นนอนด้วย ในตอนนั้นเอง หมิ่นหย่าซานก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า... ฟู่หวี่ก็แค่เห็นเธอเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น และเมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชังก็ได้ถูกฝังลงในใจของเธอนับแต่นั้น... หยั่งราก... แตกหน่อ... จนกระทั่งทะลุผืนดินออกมา... กลายเป็นผลไม้แห่งการแก้แค้น

ส่วนอูเซิน หนึ่งในฆาตกรในคดีปล้นฆ่าในบ้านที่ตำบลหลิงหยุนนั้น สาเหตุที่เขามอบตัว... ก็มีความน่าทึ่งอย่างยิ่ง ในตอนนั้นเขารับคำสั่งจากฟู่หวี่ เขาและเหอเล่อ—ฆาตกรอีกคน—ได้บุกเข้าไปปล้นพระพุทธรูปหยก และได้ฆ่าสองสามีภรรยาหวังเหว่ยและเผิงเจียฮุ่ยอย่างโหดเหี้ยม หลังจากนั้นก็ได้รับค่าตอบแทนรวมทั้งสิ้นสองแสนหยวน หลังเกิดเหตุ ทั้งสองคนต่างก็เกิดความคิดที่จะฆ่าอีกฝ่ายปิดปากขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย และหลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือด... อูเซินฝีมือเหนือกว่าหนึ่งขั้น ฆ่าเหอเล่อเพื่อนร่วมงานแล้วฝังศพไว้ที่สวนหลังบ้าน ทว่าไม่นานหลังจากนั้น อูเซินก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเป็นอัมพาตทั้งตัวนอนติดเตียง ตลอดเวลากว่าหนึ่งปีนี้ นอกจากจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส เขากลับหันไปนับถือพระเยซู แสวงหาการให้อภัยจากพระเจ้าทุกวันทุกคืน... เพื่อที่จะชำระล้างบาปของตัวเอง จึงได้เกิดความคิดที่จะมอบตัวขึ้นมา เพียงแต่กังวลว่าครอบครัวจะถูกฟู่หวี่แก้แค้นจึงไม่กล้าลงมือ... จนกระทั่งได้ยินว่าฟู่หวี่ถูกจับ ถึงได้ให้ครอบครัวหามไปมอบตัวที่สถานีตำรวจ

ดังนั้น... คำพูดที่ว่า ‘ฟ้ามีตา กรรมตามสนอง’ แปดคำนี้... บางครั้งก็ยังขลังอยู่เหมือนกัน

เป็นอย่างที่โจวอี้ได้บรรยายไว้ในตอนนั้น... ในช่วงเวลาสองสามวันหลังจากที่ฟู่หวี่ถูกจับ... โทรศัพท์แจ้งเบาะแสของทีมสืบสวนเฉพาะกิจก็ดังไม่หยุด... หลักฐานการกระทำผิดในหลายๆ ด้านของฟู่หวี่ ทั้งการปล่อยเงินกู้นอกระบบ, การกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยผิดกฎหมาย, การขู่กรรโชก, การบังคับซื้อขาย, การทำร้ายร่างกายโดยเจตนา... ก็กองเต็มโต๊ะราวกับเกล็ดหิมะ

วันที่ 25 สิงหาคม สำนักงานอัยการประชาชนอำเภอ ภายใต้การกำกับดูแลอย่างเข้มงวดของนายอำเภอเหยียนเซี่ยงอวี่ ก็จำใจต้องอนุมัติหมายจับในวันสุดท้ายของกำหนดเวลาเจ็ดวัน จากนั้น... ผู้ต้องสงสัยฟู่หวี่ก็ถูกคุมขังที่สถานกักกันอำเภอตงจี๋

วันที่ 30 สิงหาคม สำนักงานอัยการประชาชนเมืองอันผิงได้ตั้งข้อหาโจวอี้ หัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามของสถานีตำรวจอำเภอตงจี๋ ในข้อหาใช้อำนาจในทางที่ผิด และเริ่มดำเนินการสอบสวนอย่างเป็นทางการ เวลาผ่านไปเกือบครึ่งเดือน รองผู้อำนวยการสำนักงานปราบปรามการทุจริตต่อหน้าที่ชุยจื้อหมิงก็ได้ตลบหลังกลับมาเล่นงานได้สำเร็จ เขานำหมายเรียกมาส่งให้ผู้กองโจวด้วยตัวเอง และขอให้โจวอี้ไปที่ห้องสอบสวนของสำนักงานอัยการประชาชนเมืองเพื่อเข้ารับการสอบปากคำในเวลาแปดโมงครึ่งของเช้าวันรุ่งขึ้น... หรือก็คือวันที่ 31 สิงหาคม

อันที่จริง... สำหรับผู้ต้องสงสัยที่ไม่จำเป็นต้องถูกควบคุมตัวหรือจับกุม สามารถเลือกสอบปากคำที่หน่วยงานต้นสังกัดของเขาได้ แต่ชุยจื้อหมิงกลับไม่ทำ เขาจงใจเลือกสถานที่สอบปากคำเป็นถิ่นของตัวเอง แล้วก็... เรื่องการส่งหมายเรียกแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าสามารถมอบหมายให้ลูกน้องมาทำแทนได้ แต่ชุยจื้อหมิงกลับยืนกรานที่จะมาด้วยตัวเอง... เพื่ออะไรน่ะเหรอ? ก็เพื่อที่จะได้เห็นสีหน้าที่ ‘น่าตื่นตาตื่นใจ’ ของอีกฝ่ายในตอนที่ได้รับหมายเรียกนั่นแหละ

แต่ว่า... ปฏิกิริยาของโจวอี้กลับทำให้รองผู้อำนวยการชุยต้องผิดหวัง หัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามหนุ่มคนนี้เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วก็รับหมายเรียกไปเก็บอย่างไม่โอ้เอ้ สีหน้าสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แกล้งทำไปเถอะ! จริงๆ แล้วในใจคงจะลนลานเป็นบ้าไปแล้วใช่ไหมล่ะ? เหอะ... ถึงถิ่นของฉันเมื่อไหร่... คอยดูเถอะว่าฉันจะจัดการแกยังไง! เมื่อไม่ได้เห็นสีหน้าที่ตัวเองอยากจะเห็น รองผู้อำนวยการชุยก็จากไปอย่างไม่สบอารมณ์อีกครั้ง

“เสี่ยวโจวไม่ต้องห่วงนะ เรื่องนี้ท่านนายอำเภอเหยียนทราบแล้ว และก็ได้รายงานไปทางเมืองแล้วด้วย... พวกเขาทำอะไรเธอไม่ได้หรอก... ไปอย่างสบายใจเถอะ!” เหลยหมิงตบไหล่โจวอี้ตามความเคยชิน แล้วพูดเสียงหนัก

สำหรับความห่วงใยและการปลอบใจของท่านผู้กำกับการ โจวอี้ก็รู้สึกซาบซึ้งอยู่หรอกนะ... เพียงแต่ประโยคที่ว่า ‘ไปอย่างสบายใจเถอะ’ นี่... ฟังแล้วมันทะแม่งๆ ยังไงก็ไม่รู้

รวมถึงเหยียนเซี่ยงอวี่, เหลยหมิง, จางลี่ผิง... ในใจของทุกคนต่างก็สงสัยว่า... ในเมื่อได้มอบวิดีโอฉบับเต็มให้แล้ว... ในเมื่อโจวอี้ก็ได้อธิบายอย่างชัดเจนแล้ว... ทำไมสำนักงานอัยการประชาชนเมืองถึงยังคงยืนกรานที่จะตั้งข้อหาสอบสวนอีก?

สำหรับเรื่องนี้ คำอธิบายที่สำนักงานอัยการประชาชนเมืองให้มาก็คือ... ตามข้อกำหนดมาตรฐานการตั้งข้อหาในคดีทุจริตต่อหน้าที่และละเมิดสิทธิ์ของสำนักงานอัยการสูงสุดเกี่ยวกับคดีใช้อำนาจในทางที่ผิดนั้น... เนื่องจากได้สร้างผลกระทบในทางลบต่อสังคม... ดังนั้นจึงเข้าเกณฑ์มาตรฐานการตั้งข้อหาอย่างสมบูรณ์

โจวเสี่ยวฟาน นักข่าวจากสำนักข่าวอันผิงเดลี่ ได้ส่งลิงก์มาให้โจวอี้ทาง QQ อย่างทันท่วงที โจวอี้เปิดเข้าไปดู... ก็เข้าใจในทันทีว่า... ที่ว่าสร้างผลกระทบในทางลบต่อสังคมนั้นมันเรื่องอะไรกันแน่ ก็ยังคงเป็นกระทู้โพสต์วิดีโอที่เขาซ้อมเจิงอวี๋เฉียงซึ่งถูกตัดหัวตัดท้ายนั่นแหละ... เพียงแต่จำนวนความคิดเห็นได้เพิ่มขึ้นจากสิบกว่าคอมเมนต์ในตอนแรกมาเป็นหลายร้อยคอมเมนต์ในตอนนี้ และจำนวนความคิดเห็นในปัจจุบันก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หัวข้อของกระทู้ที่ถูกปักหมุดไว้บนสุดนั้นสะดุดตาอย่างยิ่ง—‘เราอดไม่ได้ที่จะต้องถามว่า... ใครกันที่มอบอำนาจให้ผู้บังคับใช้กฎหมายสามารถใช้ความรุนแรงได้อย่างไร้ขีดจำกัด?’ กลิ่นอายของพวกปัญญาชนหัวสูงที่เข้มข้นนี้... ทำให้โจวอี้รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

พอดู ID ของผู้แสดงความคิดเห็น—‘ฟางฟาง’!

มิน่าล่ะ... ที่แท้ก็เป็นแก... ยัยหน้าไม่อาย!