บทที่ 530 รอยยิ้มของท่านเลขาธิการโจวช่างงดงามเสียจริง

เซวียชูฉิงยืนตะลึงงัน

นางคาดไม่ถึงเลยว่า ท่านเลขาธิการโจวผู้นี้จะคุ้นเคยกับผลงานของเหวินโม่เซิงถึงเพียงนี้ สามารถหยิบยกสองตอนที่เป็นต้นฉบับออกมาได้อย่างสบายๆ

ตอนแรกมาจากนวนิยายเรื่อง《บ้านเกิดของฉัน》ของเหวินโม่เซิง เซวียชูฉิงจำได้ว่านักวรรณกรรมผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งได้ให้การประเมินไว้เช่นนี้—ในผลงาน ผู้เขียนได้ใช้ฝีปากกาที่เย้ยหยันและเสียดสี ด้วยการบรรยายที่ก้าวข้ามข้อห้าม เปิดโปงด้านที่มืดมนที่สุดของสังคมอย่างมีชั้นเชิง และได้แสดงให้ผู้คนเห็นถึงโลกที่ไม่มีความจริง ไม่มีสามัญสำนึก และไม่มีความเห็นอกเห็นใจอย่างมีชีวิตชีวา

ตอนที่สองมาจากบทความสารคดีท่องเที่ยวของเหวินโม่เซิง ในบทความนี้ ผู้เขียนได้ชื่นชมคุณธรรมอันดีงามต่างๆ นานาของประชาชนในท้องถิ่น ทั้งความเรียบง่าย, ความมีน้ำใจ, และความทุ่มเทในการทำงานอย่างสุดกำลัง และยังได้ใช้ชุดคำที่เปี่ยมด้วยการสรรเสริญเยินยออย่าง ‘ใฝ่ฝันมาเนิ่นนาน’, ‘สถานศักดิ์สิทธิ์แห่งการท่องเที่ยว’, ‘ขยันหมั่นเพียรและถ่อมตน’, ‘น่าเคารพน่าเลื่อมใส’ และอื่นๆ ภายใต้ฝีปากกาของผู้เขียน ไม่ว่าจะเป็นตัวละครทุกตัว, ทิวทัศน์ทุกแห่ง, เรื่องเล็กน้อยทุกเรื่อง ล้วนแผ่ซ่านประกายอันงดงามที่ทำให้คนในประเทศต้องละอายใจ

หลังจากตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วครู่ บนใบหน้าของเซวียชูฉิงก็เผยสีหน้าที่ไม่พอใจออกมา เอ่ยปากกล่าวว่า: “หากฉันเข้าใจไม่ผิด ท่านต้องการจะบอกว่า ท่าทีของเหวินโม่เซิงต่อบ้านเกิดและต่อต่างประเทศนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง มีความน่าสงสัยว่าใช้สองมาตรฐานใช่ไหมคะ?”