บทที่ 564 นักข่าวตัวเล็กๆ ช่างน่าขันน่าขัน!

ไม่ใช่ว่าทายาทคนรวยรุ่นที่สองทุกคนจะป่าเถื่อนไร้มารยาทและไม่เห็นใครอยู่ในสายตา แต่ก็ไม่ใช่ว่าทายาทคนรวยรุ่นที่สองทุกคนจะสุภาพเรียบร้อยและมีเหตุผล เงินตราได้มอบเงื่อนไขการใช้ชีวิตที่เหนือกว่าอย่างหาที่เปรียบมิได้ให้แก่พวกเขา และได้มอบพลังในการซื้อและอำนาจในการควบคุมที่แข็งแกร่งให้แก่พวกเขา ในขณะเดียวกันก็ง่ายมากที่จะทำให้คนส่วนใหญ่ในหมู่พวกเขาก่อเกิดทัศนคติที่หยิ่งผยองมองมวลชนจากเบื้องบนและเหนือกว่าคนอื่นหนึ่งขั้น

เปาหลิงซินเป็นลูกสาวคนเดียวของเปาโหย่วเฉิง เศรษฐีอันดับหนึ่งของหว่านตงจริงๆ เป็นสาวขาว สวย รวย ที่ไม่ปลอมปน และเจ้าตัวเองก็ได้ไปศึกษาต่อต่างประเทศมาแล้ว ได้ MBA มาอย่างสบายๆ และได้ประทับตราผู้ดีมีสกุลที่แตกต่างจาก ‘แจกันดอกไม้’ ทั่วไปให้แก่ตนเอง

อย่าได้ดูถูกว่าคุณหนูเปาจะชี้นิ้วสั่งด้วยคางต่อนักข่าวและคนธรรมดา แต่ต่อบุคคลระดับสูงที่มีฐานะทัดเทียมหรือมีสถานะพิเศษนั้น ไม่เคยเลยที่จะไม่แสดงออกถึงความสุภาพอ่อนโยนและมาดคุณหนู

ในใจของเปาหลิงซิน การจำแนกประเภทของคนโดยประมาณแล้วมีเพียงสองประเภท ประเภทหนึ่งคือคู่ควรที่จะคบหากับนาง ประเภทหนึ่งคือไม่คู่ควรที่จะพูดคุยกับนาง

“จำคำพูดที่คุณพูดเมื่อครู่นี้ไว้ให้ดี! คนเราท้ายที่สุดแล้วก็ต้องจ่ายราคาให้แก่การปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมของตนเอง” หลินฟางยิ้มเล็กน้อย มองดูอีกฝ่ายแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังอย่างยิ่ง