บทที่ 566 เหอะๆ แล้วจะทำไมล่ะ มากัดข้าสิ!

เปาหลิงซินไม่มีแก่ใจที่จะมาวางมาดคุณหนูใหญ่ออกเดินทางอะไรอีก รีบร้อนมุ่งหน้าไปยังโรงแรมใหญ่ที่เตรียมจะเข้าพัก ในรถนางก็ได้เอาแต่ซักถามพ่อของตนว่า ทางฝั่งคุณอาจูทำงานไปถึงไหนแล้ว

สุดท้ายก็ได้คำตอบที่แน่นอนจากพ่อของตน: “คุณอาจูของแกพูดจาดีๆ จนหมดสิ้นแล้ว ทางฝั่งของโจวอี้ยอมให้แกไปขอโทษต่อหน้า อย่างนี้แล้วกัน แกโทรไปหาเพื่อนนักข่าวของโจวอี้ก่อน ขอโทษทางวาจาไปพร้อมกัน และเชิญพวกเธออย่างจริงจังให้มาทานข้าวที่หอวั่งเจียงตอนเย็น แล้วค่อยไปขอโทษต่อหน้าอีกที อย่างนี้จะดูมีเจตนาที่ดีกว่า”

“แล้วก็ จำไว้ให้ดี ในเมื่อเป็นการขอโทษ ก็อย่าได้ไปวางมาดคุณหนูใหญ่อะไรอีก พ่อก็เตือนแกไปตั้งนานแล้วว่า เป็นคนต้องรู้จักถ่อมตนและรักษากฎระเบียบ แกก็ไม่ยอมฟัง คราวนี้ได้บทเรียนแล้วใช่ไหม?”

น้ำเสียงของเปาโหย่วเฉิงเข้มงวดและเสียดแทงหูอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหวังว่าผ่านเรื่องนี้จะสามารถทำให้ลูกสาวได้เข้าใจอย่างชัดเจนว่า อย่าเอาแต่คิดว่าตนเองยิ่งใหญ่ บนโลกใบนี้มีคนที่บ้านของเขาหาเรื่องไม่ได้อยู่ถมไป

พอคิดถึงว่าไปหาเรื่องดาวหายนะอย่างโจวอี้นั่นเข้า ในใจของเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทีหลัง ตนเองบอกว่าเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของหว่านตง ในวงราชการก็ไม่ได้ขาดเส้นสายที่มีน้ำหนัก แต่โจวอี้เป็นใคร? นั่นคือ ‘นักฆ่าแห่งวงราชการ’ ที่สามารถฟันขุนนางชั้นสูงร่วงจากหลังม้าได้ในระหว่างพูดคุยหัวเราะ เส้นสายเหล่านั้นของเขา ต่อหน้าคนเขานั้นก็ไม่ควรค่าแก่การมอง