บทที่ 568 ไอดอลของผมคือผู้กำกับโจว!

“แกไม่ใช่แค่คันไม้คันมือนะ ในสมองแกมันมีแต่ขี้!” ในใจของเปาหลิงซินราวกับมีม้าหญ้าโคลนนับร้อยตัววิ่งตะบึงผ่าน ตะโกนลั่นทางเดินอย่างไม่สนใจมาดเลยแม้แต่น้อย

นางถึงกับยอมเสียหน้าไปแล้ว ที่นี่ต้องมาพยักหน้าโค้งคำนับขอโทษขอโพย กว่าจะทำให้เรื่องพลิกหน้าไปแล้ว ผลคือเพราะความสมองพิการและคันไม้คันมือของอวี๋จิ้งเซวียน ได้ไปแทงรังแตนขนาดใหญ่นี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้ความพยายามทั้งหมดของนางต้องสูญเปล่า หรือแม้กระทั่งยังไปหาเรื่องเดือดร้อนที่ใหญ่กว่ามาอีกด้วย

ก่อนหน้านี้ที่ล่วงเกินไปก็เป็นเพียงแค่เพื่อนของโจวอี้ ตอนนี้ดีเลย ไอ้ชาติชั่วที่หาเรื่องตายคนนี้ ไปทักทายถึงใบหน้าของโจวอี้โดยตรงเลย!

“ที่รักคะ ตอนนี้ผมควรจะทำอย่างไรดี?” อวี๋จิ้งเซวียนในขณะนี้ตกใจจนหกเทพอับจนหนทาง แขนขาสั่นเทา ทำอะไรไม่ถูก

เดิมทีมักจะรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่า เขากับที่เรียกว่า ‘ผู้กำกับโจว’ นั้นสังกัดอยู่คนละโลกกัน อีกฝ่ายคลุกคลีอยู่ในวงราชการ เขาคลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิง ต่อให้นักฆ่าแห่งวงราชการจะสามารถฆ่าได้เก่งเพียงใด ก็คงจะฆ่ามาไม่ถึงหัวของเขา ดังนั้นจึงไม่ได้มีความยำเกรงอะไรมากนัก