บทที่ 577 ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่อยากตาย...

เมืองเทียนไหล ชุมชนว่านหัว บ้านของเส้าสี่ชุน

สองสามีภรรยาเส้าสี่ชุนและเว่ยหลิง กำลังเอาอกเอาใจลูกชายสุดที่รักไม่หยุด

“ลูกรัก ฟังพ่อนะ โรงเรียนเราก็ต้องไปเรียนนะ!”

ไม่ใช่แค่พวกเขาที่เอาใจ แม้แต่น้าสอง เว่ยซิ่ว ที่รีบมาก็ช่วยกันเอาใจด้วย ตระกูลเส้าเป็นทายาทสายตรงเพียงคนเดียวมาสามชั่วอายุคน ทางฝั่งตระกูลเว่ยผู้ชายก็ไม่ดก คลอดออกมาล้วนเป็นผู้หญิง มีเพียงเส้าเทียนเสี่ยวคนนี้ที่เป็นหลานชาย

เส้าเทียนเสี่ยวดูภายนอกคิ้วคมตาโต ทว่าโดยเนื้อแท้แล้วกลับแผ่กลิ่นอายแห่งความโหดเหี้ยมที่คนรุ่นเดียวกันไม่มีออกมา เขาเขย่าศีรษะแล้วกล่าวว่า: “เพื่อนๆ ที่โรงเรียนต่างก็หัวเราะเยาะผม, กีดกันผม, ผมไม่ไปโรงเรียนหรอก”