บทที่ 589 ส่วนความคิดเห็นที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัว

“ดูสิว่าไอ้พวกขุนนางนี่มันรังแกประชาชนไปถึงไหนกันแล้ว! ตั้งแผงลอย, เลี้ยงดูครอบครัวก็ไม่ยอม, นี่มันคิดจะบีบคั้นคนให้ตายกันชัดๆ!”

“พวกเราต่างก็กำลังใช้ชีวิตอย่างสุดกำลัง, ดูประเทศที่สวยงามนั่นสิ, ดูสวนซากุระนั่นสิ, ชีวิตของคนเขาถึงจะเรียกว่าชีวิต”

“ประเทศอื่นล้วนมีระบบการรักษาพยาบาลฟรีถ้วนหน้า, รัฐบาลทุกเดือนก็แจกเงินช่วยเหลือให้คนที่ไม่มีงานทำ, แล้วพวกเราล่ะ, สวัสดิการอะไรก็ไม่มีก็แล้วไป, ยังจะถูกขูดรีดทุกหนทุกแห่ง, ทุกวันก็ต้องดิ้นรนเพื่อปากท้อง”

“อยากจะไปใช้ชีวิตในประเทศที่ไม่มีหนี้บ้านและไม่ถูกขูดรีดจังเลย, ชาตินี้ฉันไม่มีหวังแล้ว, ชาติหน้าขอให้ได้ไปเกิดที่ประเทศอื่นเถอะ”

“ฆ่าได้ดี! ให้ไอ้พวกขุนนางนั่นได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าที่ไหนมีการกดขี่ที่นั่นก็มีการต่อต้าน, อะไรที่เรียกว่าประชาชนไม่กลัวตาย!”