บทที่ 1039 เย่กั๋วเหลียงออกจากโรงพยาบาล

เฉินหยางนอนหลับสนิทอยู่ในห้องพักนานถึงห้าชั่วโมง จนกระทั่งแสงสลัวยามพลบค่ำที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาปลุกให้เขาตื่น

หลังจากใช้พลังใจไปจนหมดเกลี้ยง การนอนหลับลึกคือยาฟื้นฟูที่ดีที่สุด การผ่าตัดที่มีความกดดันสูง โดยเฉพาะความเหนื่อยล้าทางใจตลอดการผ่าตัด และความตึงเครียดขั้นสุดตอนฝังเข็มกู้ชีพ ทำให้เฉินหยางอ่อนเพลียมากจริงๆ หลังการผ่าตัดจบลง

เฉินหยางลุกขึ้นนั่ง ขยับร่างกายที่แข็งตึงเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่ค่อยๆ ไหลเวียนกลับคืนมา ในหัวสมอง ทุกรายละเอียดของการผ่าตัดยังคงชัดเจน โดยเฉพาะวินาทีเฉียดตายตอนกู้ชีพจากภาวะหัวใจห้องล่างเต้นพลิ้ว สัมผัสที่ปลายนิ้วตอนปั่นเข็มเงินยังคงติดตรึงอยู่

เมื่อเดินออกมาจากห้องพัก เฉินหยางก็เห็นเหวินมั่นลู่เดินถือปิ่นโตเก็บความร้อนเข้ามาพอดี แสงสีทองยามอัสดงสาดส่องลงบนตัวเธอ ขับเน้นภาพเงาที่ดูอ่อนโยนและสงบเงียบ

"ตื่นแล้วเหรอคะ? รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?" แววตาของเหวินมั่นลู่เต็มไปด้วยความห่วงใย เธอยิ้มถามพลางวางปิ่นโตลงบนโต๊ะทำงาน