บทที่ 1072 หลินหลินออกจากโรงพยาบาล

ลอว์เรนซ์มองดูยาน้ำสีน้ำตาลเข้มในถ้วยแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย กลิ่นเฉพาะตัวของสมุนไพรจีนทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นชินเท่าไหร่

แม้ตอนอยู่นิวยอร์ก เฉินหยางจะเคยสั่งยาต้มให้กินบ้างแล้ว แต่สำหรับคนที่แทบไม่เคยสัมผัสยาจีนมาก่อน การจะปรับตัวให้คุ้นเคยนั้นค่อนข้างลำบาก

ลอว์เรนซ์จิบทีละคำ ก่อนจะกลั้นใจกระดกหมดรวดเดียว

รสยาขมปี๋ แต่พอผ่านคอลงไปกลับทิ้งรสหวานปนเผ็ดร้อนจางๆ ไว้ที่ปลายลิ้น

ทุกคนในห้องต่างกลั้นหายใจ จับตาดูปฏิกิริยาของลอว์เรนซ์