บทที่ 1109 ตัวตนของผู้ป่วย

คำพูดของเฉินหยางเปรียบเสมือนการโยนหินก้อนยักษ์ลงกลางทะเลสาบที่เงียบสงบ ก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมนับพันระลอกภายในห้องสาธิต

"เขา... เขาพูดว่าอะไรนะ? ยินดีรับช่วงต่อผู้ป่วยเอฟโอพี?"

"นี่มันโรคกล้ามเนื้อเจริญผิดเพี้ยนกลายเป็นกระดูกนะ! โจทย์ระดับโลกเชียวนะ! เขากล้าให้คำมั่นสัญญาแบบนี้ได้ยังไง?"

"นี่มันอวดดี หรือมีของดีจริงกันแน่?"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึง หลากหลายภาษาผสมปนเปกัน เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและความอยากรู้อยากเห็นอย่างรุนแรง