บทที่ 1114 จบแบบรวบรัด

ผ่านไปอีกสิบกว่านาที ลมหายใจของลีฮงมยองก็เริ่มสงบลง ค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดดีดกลับขึ้นมาอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัย

ลีฮงมยองค่อยๆ ลืมตาขึ้น แม้จะยังดูอ่อนเพลีย แต่ในแววตากลับมีประกายชีวิตชีวาฟื้นคืนมาบ้างแล้ว

"คุณพ่อ!" ลีแจยงโผเข้าไปที่ข้างเตียง ร้องไห้ด้วยความดีใจ

พัคจองฮวานถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นหันหน้าไปทางเฉินหยาง โค้งคำนับลงต่ำอย่างสุดซึ้ง น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความจริงใจและสั่นเครือ "ดร.เฉิน... ไม่สิ ปรมาจารย์เฉิน! ข้า... ข้าละอายใจยิ่งนัก! วันนี้ถึงได้รู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน! การวินิจฉัยของท่านแม่นยำไม่มีผิดเพี้ยน! หากท่านไม่ยื่นมือเข้าช่วยทันเวลา ท่านประธานคง... โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย!"

ผู้นำวงการแพทย์แผนเกาหลีผู้ดื้อรั้น ในที่สุดก็ยอมก้มหัวอันหยิ่งยโสลงต่อหน้าความจริงที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า และยอมรับในวิชาแพทย์ของเฉินหยางอย่างหมดใจ