บทที่ 112: เป็นรุ่นพี่คนนั้นจริงๆ ด้วย

เช้าตรู่วันหนึ่ง เฉินหยางฉวยโอกาสตอนที่ฮันฮันยังไม่ตื่น ก็เรียกจงเฟยไปที่มหาวิทยาลัยการแพทย์ประจำมณฑลด้วยกัน มีจงเฟยขับรถให้ เฉินหยางก็ไม่ต้องเรียกแท็กซี่แล้ว

ยังไม่ทันจะถึงมหาวิทยาลัย เกาอิ่งชูก็ส่งข้อความมาหาเฉินหยาง

“พี่เฉินหยางคะ ถึงรึยังคะ หนูรอพี่กินอาหารเช้ากับพี่ลู่ลู่อยู่นะคะ”

การสอบป้องกันวิทยานิพนธ์คือตอนเก้าโมงเช้า ดังนั้นเฉินหยางย่อมต้องไปถึงก่อนเก้าโมงแน่นอน หากเวลาเหลือเฟือหน่อย ไปถึงแปดโมงก็จะดีกว่า เกาอิ่งชูเห็นได้ชัดว่ารู้ดี

“ใกล้จะถึงแล้ว พวกเธอรอฉันอยู่ที่โรงอาหารเหรอ?” เฉินหยางถาม