บทที่ 1120 เฉินเจิ้งหงและภรรยาเข้าเมืองหลวง

บรรยากาศในห้องไอซียูเปลี่ยนจากตึงเครียดจนแทบจะฆ่าแกงกันเมื่อครู่ กลายเป็นความเงียบสงัดที่แฝงนัยประหลาด

ไข้สูงในตัวลีฮงมยองลดลงราวกับน้ำลด อาการชักกระตุกหยุดลง ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอและยาวลึก แม้จะยังดูอ่อนเพลีย แต่ความรู้สึกเหมือนกำลังจะตายที่บีบหัวใจคนมองได้จางหายไปแล้ว เสียงสัญญาณเตือนภัยที่เคยดังแสบแก้วหูเงียบลง แทนที่ด้วยเส้นกราฟสัญญาณชีพที่ค่อนข้างคงที่บนหน้าจอมอนิเตอร์

ชเวซองมิน คังมยองอุค และคิมเซฮวาน ยืนแข็งทื่ออยู่นอกหน้าต่างสังเกตการณ์ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยฝ่ามือที่มองไม่เห็น

คำถามและข้อกังขาที่เตรียมมาโจมตี กลายเป็นเรื่องน่าขันและไร้น้ำหนัก เมื่ออยู่ต่อหน้าการตัดสินใจที่แม่นยำระดับมิลลิเมตรและวิชาแพทย์ที่พลิกวิกฤตเป็นโอกาสของเฉินหยาง

ลีแจยงถอนหายใจยาวเหยียด เส้นประสาทที่ขึงตึงผ่อนคลายลงในที่สุด เขามองเฉินหยางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นจากเหตุการณ์เมื่อครู่และความไว้วางใจที่ยากจะบรรยาย