บทที่ 115: การสอบป้องกันวิทยานิพนธ์ (ตอนจบ) (แก้ไขเนื้อหาและลงใหม่เพราะตาลายลงผิดตอนไปค่ะขอโทษค่า)

“แพทย์แผนจีนและแพทย์แผนตะวันตกเริ่มต้นจากมุมมองที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงครับ ผมได้กล่าวไว้ในวิทยานิพนธ์เมื่อครู่แล้วว่า แก่นแท้ของแพทย์แผนจีนคือหยินหยาง คือร้อนเย็น คือความสมดุล คือความสมดุลของร่างกายมนุษย์เอง และความสมดุลระหว่างร่างกายกับธรรมชาติ”

เฉินหยางกล่าว “จากจุดนี้แล้ว สภาพแวดล้อมภายนอก ความแตกต่างของแต่ละบุคคลในร่างกายมนุษย์ ก็จะส่งผลกระทบที่แตกต่างกันไปต่ออาการป่วย ถึงแม้จะเป็นความแตกต่างที่เล็กน้อย ในทางคลินิกก็อาจจะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงได้ครับ”

พูดจบเคอร์เซอร์ในมือของเฉินหยางก็ขยับไปทีหนึ่ง PowerPoint ก็ไปที่หน้าถัดไป หลังจากวิทยานิพนธ์แล้ว เฉินหยางก็ยังแนบกรณีศึกษาของผู้ป่วยมาด้วย

“เชิญทุกท่านดูครับ กรณีศึกษานี้เป็นผู้ป่วยที่ผมรักษาเมื่อหลายวันก่อนที่โรงพยาบาลอำเภอเจียหลินครับ นี่คือสถานการณ์การใช้ยาก่อนหน้านี้ของผู้ป่วย...”

ที่เฉินหยางพูดถึงก็คือกรณีศึกษาของผู้ป่วยหลานสาวของอวี๋เจิ้นจวินนั่นเอง