บทที่ 1161 การรักษาชีวิตคนไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

หลังจากคุยกับคังซิงเฉาอยู่ครู่หนึ่ง เฉินหยางก็มุ่งหน้าไปยังห้องเรียน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องเรียน เฉินหยางก็ต้องตะลึง ห้องเรียนอเนกประสงค์ที่จุคนได้กว่าห้าร้อยคน บัดนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คน

เฉินหยางยืนอยู่บนโพเดียม มองดูภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจที่ที่นั่งเต็มทุกที่ แม้แต่ทางเดินและแถวหลังก็ยังมีนักศึกษายืนเบียดเสียดกัน ในใจเขารู้สึกตื้นตันเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงแววตาของคนหนุ่มสาวที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความศรัทธาอันร้อนแรง

"นักศึกษาทุกคน ไม่เจอกันนานเลยนะครับ" เฉินหยางยิ้มบางๆ

"สวัสดีครับ/ค่ะ อาจารย์เฉิน!" เสียงทักทายที่พร้อมเพรียงและเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นดังกระหึ่มก้องห้องเรียนแบบขั้นบันไดขนาดใหญ่