บทที่ 1181 ความจริงปรากฏ

"เสี่ยวเฉิน เธอหมายความว่ายังไง?" ซุนจื้อเหรินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

หลิวฉี่หมิงเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วเปลี่ยนสีไปมา เขาหลุดปากออกมาเสียงหลง "มะ... เป็นไปไม่ได้! ผอ.เฉิน ท่าน... ท่านจำผิดหรือเปล่าครับ? หรือว่า ผู้เข้าสอบคนนั้นอาจจะลอกข้อสอบ..."

"ลอกข้อสอบ?"

เฉินหยางหัวเราะเบาๆ หยิบข้อสอบขึ้นมาชี้ไปที่ลายมือบนกระดาษ "ศาสตราจารย์หลิว ลองดูตัวหนังสือพวกนี้ให้ดีๆ สิครับ ลายเส้นหนักแน่นดุจเหล็กกล้า พลิ้วไหวดุจตะขอเงิน พลังทะลุถึงหลังกระดาษ ถ้าไม่มีพื้นฐานการเขียนพู่กันและการฝึกฝนจิตใจมาหลายสิบปี เขียนตัวหนังสือแบบนี้ออกมาไม่ได้หรอกครับ"

เฉินหยางเว้นจังหวะเล็กน้อย "เอาอย่างนี้ไหมครับ เราเรียกตัวเหลียวหย่งเฟิงมา ให้เขาตอบคำถามต่อหน้า ใช้โจทย์ชุดเดิมนี่แหละ ผมจะไม่แก้แม้แต่ตัวอักษรเดียว ดีไหมครับ?"