บทที่ 163: คัมภีร์หลิวเจวียนจื่อกุ่ยอี๋ฟาง

“เฉินหยาง ขอโทษด้วยนะ คืนนี้มัวแต่ดูจางข่ายอวดเบ่งไป”

ระหว่างทางกลับบ้าน เฉินหยางก็ได้รับข้อความจากหลี่จื่อหยาง งานเลี้ยงคืนนี้ เพราะการมีอยู่ของจางข่าย ทุกคนก็ไม่ค่อยจะสบายใจเท่าไหร่ แน่นอนว่า เฉินหยางยังดีอยู่

จางข่ายพูดอยู่ตลอดเวลา เฉินหยางก็ฟังอยู่ตลอด เป็นครั้งคราวก็กินบ้าง แต่พวกหลี่จื่อหยางสามคนก็ไม่ได้ใจกว้างเท่าเฉินหยาง รู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้างตลอดเวลา โดยเฉพาะหลี่จื่อหยางกับโจวชิงหัว

ตามหลักแล้วพ่อของจางข่ายเป็นรองหัวหน้าแผนกอายุรศาสตร์ผสมผสานแพทย์แผนจีนและตะวันตกของโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ตอนนี้ยังรู้จักกับสิ่งที่เรียกว่าพี่เหวินอีกด้วย ทั้งสามคนยิ่งควรจะประจบประแจงจางข่ายถึงจะถูก แต่ก็เหมือนกับที่ตอนที่เฉินหยางออกจากบ้านเฉินเจิ้งหงได้กำชับเฉินหยางไว้ว่า คบเพื่อนตาก็ต้องสว่าง เพื่อนคบได้ แต่ก็ต้องดูคนให้เป็น

หลังจากจบการศึกษาแล้วเข้าโรงพยาบาล อันที่จริงหลายคนก็เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแล้ว และก็มองโลกตามความเป็นจริงมากขึ้นแล้วด้วย การคบเพื่อนก็ดูคนที่นิสัยจริงๆ บางคนถึงแม้จะมีเงิน มีเบื้องหลัง แต่รู้สึกว่าพึ่งพาไม่ได้ หรือนิสัยไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะไปเอาอกเอาใจ