บทที่ 169: เฉินหยางติดตามอาจารย์ (ตอนจบ)

“ใน ‘คัมภีร์จิตวิถีโอสถ’ มีกล่าวไว้ว่า เถ่าเหรินรสขมฝาดเพื่อขับเลือดที่ติดขัด รสหวานเพื่อสร้างเลือดหัวใจ ดังนั้นเลือดที่จับตัวเป็นก้อนจึงต้องใช้”

อู๋เย่าหลินอธิบายให้เฉินหยางฟัง “หงฮวารสอุ่น กระตุ้นการไหลเวียนโลหิตสลายเลือดคั่ง เชอเฉียนจื่อเข้าสู่เส้นลมปราณตับ เส้นลมปราณไต ขับน้ำขจัดความร้อน เถ่าหงยังสามารถช่วยเชอเฉียนจื่อขจัดความร้อนขับน้ำ...” ตำรับยาที่เฉินหยางสั่งเมื่อครู่คือยาต้มเถ่าเหรินฉบับปรับปรุง อู๋เย่าหลินก็แก้ไขเล็กน้อย ตำรับยาทั้งหมดอันที่จริงก็เปลี่ยนไปแล้ว ถือเป็นตำรับยาที่อู๋เย่าหลินสร้างขึ้นเองแล้ว

การปรับแก้เพิ่มลดบนตำรับยาโบราณกับการเปลี่ยนแปลงตำรับยาโดยตรงเป็นคนละเรื่องกัน ตอนที่ปรับแก้เพิ่มลด โดยทั่วไปแล้วยาจักรพรรดิจะไม่เปลี่ยน ก็แค่ปรับเปลี่ยนยาตัวอื่นๆ ให้เข้ากัน เพิ่มยาที่ใช้รักษากลุ่มอาการรองเข้าไปบางตัว ประสานกับการเปลี่ยนแปลง แต่ตำรับยานี้ของอู๋เย่าหลิน ยาจักรพรรดิเท่ากับว่าเปลี่ยนไปแล้ว ตำรับยาเมื่อเทียบกับตำรับยาที่เฉินหยางสั่งแล้วยิ่งตรงกับอาการมากกว่า

เฉินหยางในอาการป่วยบางอย่าง หากสามารถที่จะใช้ตำรับยาโบราณได้โดยตรง เฉินหยางโดยพื้นฐานแล้วการใช้ยาก็ยังถือว่าไม่เลว แต่บางอาการป่วยที่มีการเปลี่ยนแปลงมากเกินไป เฉินหยางก็ยังขาดตกบกพร่องอยู่จริงๆ หนังสือสกิลหลายเล่ม เฉินหยางยังคงต้องมีกระบวนการทำความเข้าใจอย่างต่อเนื่อง ถึงจะสามารถหลอมรวมเข้าด้วยกันได้

เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่ใช้ ‘คัมภีร์หลิวเจวียนจื่อกุ่ยอี๋ฟาง’ และ ‘ซางหานลุ่น’ เป็นต้น ระบบก็เป็นเพียงแค่การบังคับป้อนเนื้อหาของหนังสือให้แก่เฉินหยางเท่านั้น ไม่สามารถที่จะทำให้เฉินหยางหลอมรวมเนื้อหาทั้งหมดเข้าด้วยกันได้อย่างรวดเร็ว