บทที่ 184: หัวหน้าเฝิงถึงกับกล้าใช้คำว่า 'อีกแล้ว' เหรอ?

เฉินหยางบอกว่าเรื่องกินข้าวช่างมันเถอะ แต่โจวหยางก็ยังยืนกรานจะเชิญให้ได้ เฉินหยางก็ได้แต่ตอบตกลง สามคน อืม เจียงตงเฟยก็ตามไปด้วยกัน

เมื่อได้ยินว่ามีผู้ป่วย แถมยังเป็นโจวหยางที่เป็นแพทย์ที่ปรึกษาของโรงพยาบาลอำเภอเชิญเฉินหยางด้วยตนเอง เจียงตงเฟยก็คิดว่าอาจจะเป็นอาการป่วยที่ตรงตามแบบฉบับหรือเคสยากและซับซ้อน ก็ย่อมอยากจะตามไปเปิดหูเปิดตาด้วยกัน เฉินหยางก็แนะนำเจียงตงเฟยให้โจวหยางรู้จัก โจวหยางก็ย่อมจะไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

นักศึกษาปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล นักเรียนของศาสตราจารย์เหอเวินเหลียง คนแบบนี้ยังตามเฉินหยางอีก เฉินหยางที่เมืองหลวงของมณฑลมีเส้นสายจริงๆ ด้วย คนแบบนี้ ถึงกับยอมอุดอู้อยู่ในสถานที่อย่างสถานีอนามัยตำบลจี้ผิง แถมยังยอมคารวะเกาหมิงเสวี่ยนเป็นอาจารย์อีก หัวหน้าเกาโชคดีเกินไปแล้วจริงๆ

ความคิดแบบนี้ไม่ใช่แค่โจวหยางที่มี คนส่วนใหญ่ในโรงพยาบาลอำเภอเจียหลินก็มี ดังนั้นจะพูดได้ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคน ก็สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงไปตามสถานะที่แตกต่างกันได้จริงๆ เฉินหยางเองก็ซาบซึ้งใจในตัวเกาหมิงเสวี่ยนมาก ตอนที่เฉินหยางเพิ่งจะมาถึงโรงพยาบาลอำเภอเจียหลิน คนในแผนกแพทย์แผนจีนกับคนที่สถานีอนามัยตำบลจี้ผิงต่างก็รู้สึกว่าเฉินหยางโชคดีเกินไปแล้ว สามารถที่จะถูกเกาหมิงเสวี่ยนมองเข้าตาได้ แต่ตอนนี้หลายคนกลับคิดว่าเป็นเกาหมิงเสวี่ยนที่โชคดีเกินไปแล้ว

หลังจากทานข้าวเสร็จ ก็ประมาณหกโมงกว่า ตอนที่โจวหยางพาเฉินหยางกับเจียงตงเฟยมาถึงบ้านของญาติที่ว่า ก็เจ็ดโมงแล้ว