บทที่ 187: ยาไม่สำคัญที่ปริมาณ

“ผมขอจับชีพจรหน่อยครับ”

เฉินหยางส่งสัญญาณให้ชายหนุ่มวางแขนลง จับชีพจรให้ชายหนุ่มไปพลาง สอบถามต่อไปพลาง รอจนจับชีพจรเสร็จ เฉินหยางก็ถามเจียงตงเฟยกับหลี่เฮ่าเฟย

“พวกนายว่ายังไง?”

“ลมพิษก็ถูกเรียกว่าผื่นลมเช่นกัน อาการหลักคือผื่นลม โดยทั่วไปแล้วส่วนใหญ่เกิดจากลมปราณพิษภายนอก พร้อมกันนั้นก็ยังมีประเภทเลือดพร่องลมแห้งอีกด้วย”

เจียงตงเฟยกล่าว “แต่เลือดพร่องลมแห้ง ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะมีอาการใจสั่นนอนไม่หลับและใจหวิวร่วมด้วย สีริมฝีปากและลิ้นซีด...” พูดจบเจียงตงเฟยก็หยุดไปครู่หนึ่ง “ดังนั้นผู้ป่วยน่าจะเป็นผื่นลมที่เกิดจากลมปราณพิษครับ”